جارٍ التحميل...
100 كلمة
a
/a/
Kalmar da take nuna wuri ko lokacin da wani abu yake.
abinci
/aˈbintʃi/
طعام
abu
/aˈbuː/
Duk wani abin da ake iya gani, riƙewa ko ambatawa.
aiki
/ˈaikiː/
Ƙoƙarin da mutum yake yi don samun abin dogaro ko cimma buri.
Allah
/ʔalˈlaː/
الله
amma
/amˈmaː/
لكن
ba
/baː/
Kalmar da take nuna korewa ko musun wani abu.
babba
/ˈbabba/
Abin da ya fi girma ko yawa; mai girma.
biyu
/ˈbiju/
Lamba mai zuwa bayan ɗaya; adadi biyu.
can
/tʃan/
Kalmar da take nuna wuri mai nisa daga mai magana.
ce
/tʃeː/
هي
ci
/tʃiː/
يأكل
cikin
/tʃiˈkin/
Kalmar da take nuna cewa wani abu yana ciki ko tsakiyar wani abu.
da
/daː/
و
don
/don/
Kalmar da take nuna dalili ko manufar yin wani abu.
duka
/duˈka/
Kalmar da take nuna cikakken adadin abu ba tare da ragi ba.
fara
/faˈra/
Kama farkon yin wani abu; ɗauko wani aiki.
faɗa
/faˈɗa/
Sanar da wani wani abu ta hanyar magana.
fita
/fiˈta/
Barin ciki zuwa waje.
gama
/ɡaˈma/
أتمّ
gani
/ɡaˈniː/
Amfani da ido wajen ganin abu.
gari
/ɡaˈriː/
Wurin da mutane da yawa suke zaune tare, mai gidaje da kasuwanni.
gaya
/ɡaˈja/
Bayyana wa wani wani labari ko bayani da magana.
gida
/ɡiˈda/
Wurin da mutane suke zaune tare da iyalansu.
gobe
/goˈbe/
غدًا
hanya
/haˈnja/
طريق
idan
/iˈdan/
Kalmar da take gabatar da sharaɗin faruwar wani abu.
in
/in/
إنْ
ina
/iˈnaː/
Kalmar tambaya da ake amfani da ita don tambayar wuri.
ita
/iˈta/
Wakilin suna mai zaman kansa na mutum ɗaya na jinsin mace.
iya
/iˈja/
Kasancewa da damar ko ƙwarewar yin wani abu.
ji
/ʒiː/
Amfani da kunne wajen jin sauti.
jiya
/ʒiˈja/
Ranar da ta gabaci yau kai tsaye.
ka
/ka/
Wakilin da ke nuna mutum ɗaya na namiji da ake magana da shi.
kai
/kai/
أنتَ
kan
/kan/
على
kasuwa
/kaːˈsuwa/
سوق
kawo
/kaːˈwoː/
Zuwa da wani abu daga wani wuri zuwa inda mai magana yake.
ki
/ki/
Wakilin da ke nuna mutum ɗaya na mace da ake magana da ita.
kira
/kiˈraː/
Amfani da murya don kawo wani ko sanar da shi.
kuma
/ˈkuma/
Kalmar da take ƙara wani abu ga abin da aka riga aka faɗa.
kuɗi
/kuˈɗiː/
Takarda ko tsaba da ake amfani da su wajen saye da sayarwa.
kyau
/kʼjau/
Halin kasancewa mai kyau ko daɗi ga ido ko zuciya.
labari
/laːˈbariː/
Bayani game da wani abu da ya faru ko yake faruwa.
lafiya
/laːfiˈja/
Halin kasancewa cikin ƙoshin jiki ba tare da ciwo ba.
lokaci
/loˈkatʃi/
Tsawon ko wani ɓangare na zamani da ake auna faruwar abubuwa.
mace
/maˈtʃe/
Baligar mutum ta jinsin da take iya haihuwa.
me
/meː/
Kalmar tambaya da ake amfani da ita don tambayar wani abu.
mu
/muː/
Wakilin suna na jam'i na mutum na farko, wato ni da wasu.
mun
/mun/
Wakilin fa'ili na jam'i na mutum na farko a lokacin da aikin ya kammala.
mutane
/muˈtaːne/
Jama'a da yawa, wato mutum fiye da ɗaya.
mutum
/muˈtum/
Halittar Allah da take da hankali, tana magana kuma tana zaune a duniya.
na
/naː/
Kalmar da take nuna mallaka ko dangantaka tsakanin abubuwa biyu na jinsin namiji.
na (ni)
/naː/
Wakilin fa'ili na mutum na farko ɗaya a lokacin da aikin ya wuce.
namiji
/naˈmiʒi/
رجل
nan
/nan/
Kalmar da take nuna wuri da ke kusa da mai magana.
ne
/neː/
هو
ni
/niː/
Wakilin suna mai zaman kansa na mai magana, wato kai da kanka.
rana
/raˈnaː/
يوم
rasa
/raˈsa/
Rabuwa da wani abu da ka mallaka ko rashin samun sa.
ruwa
/ˈruwa/
ماء
saboda
/saˈboda/
Kalmar da take bayyana dalilin da ya sa aka yi wani abu.
sai
/sai/
Kalmar da take nuna cewa wani abu ba zai yiwu ba sai an cika wani sharaɗi.
samu
/saˈmu/
Kaiwa ga mallakar ko cimma wani abu.
sani
/saˈniː/
Kasancewa da masaniya ko fahimta game da wani abu.
sayi
/saˈji/
اشترى
sha
/ʃaː/
Sanya ruwa ko wani abu mai ruwa a baki a haɗiye shi.
shekara
/ʃeˈkara/
سنة
shi
/ʃiː/
Wakilin suna mai zaman kansa na mutum ɗaya na jinsin namiji.
shiga
/ʃiˈɡa/
Motsawa daga waje zuwa ciki.
so
/soː/
Kasancewa da sha'awa ko marmarin samun wani abu ko yin shi.
sosai
/soˈsai/
Kalmar da take ƙarfafa ma'anar wani abu; ƙwarai da gaske.
su
/suː/
Wakilin suna na jam'i na mutum na uku, wato mutane da yawa.
suka
/suka/
Wakilin fa'ili na jam'i na mutum na uku a lokacin da aikin ya wuce (a jere).
sun
/sun/
Wakilin fa'ili na jam'i na mutum na uku a lokacin da aikin ya kammala.
suna
/suˈnaː/
Kalmar da ake kiran mutum ko abu da ita.
ta
/ta/
Wakilin suna na mace ɗaya da ke nuna aikin da ya wuce.
tafi
/taˈfi/
Motsawa daga wani wuri zuwa wani wuri; bar wurin da ake ciki.
tashi
/taˈʃi/
Daga jiki daga zaune ko kwanciya zuwa tsaye.
uba
/uˈbaː/
Namijin da ya haifi mutum; mahaifi.
uwa
/uˈwaː/
Macen da ta haifi mutum; mahaifiya.
wa
/waː/
مَن
wannan
/wanˈnan/
Kalmar da take nuni ga abu ko mutum da ke kusa da mai magana.
ya
/ja/
Wakilin suna na mutum ɗaya na jinsin namiji da ke nuna aikin da ya wuce.
yadda
/ˈjadda/
كيف
yana
/jaˈna/
Wakilin da ke nuna cewa mutum ɗaya na namiji yana cikin yin wani abu yanzu.
yanzu
/janˈzu/
Lokacin da ake ciki a halin yanzu, ba a baya ba ko gaba.
yaro
/jaːˈroː/
صبي
yau
/jau/
Ranar da muke ciki a wannan lokacin.
yaushe
/jauˈʃeː/
Kalmar tambaya da ake amfani da ita don tambayar lokaci.
yawa
/jaˈwaː/
Halin kasancewa da adadi mai tsoka; ba ƙaranci ba.
yi
/jiː/
Aikata ko kammala wani abu.
za
/zaː/
سوف
zai
/zai/
سوف
zauna
/zauˈna/
Ajiye jiki a kan wani abu maimakon tsayawa; ko rayuwa a wani wuri.
zo
/zoː/
أتى
zuwa
/zuˈwaː/
إلى
ƙarami
/kʼaˈrami/
Abin da ba shi da girma; ƙanana.
ƙasa
/ˈkʼasaː/
Ƙasar da mutane suke zaune a kanta; ƙasa mai iyaka da gwamnati.
ɗaya
/ˈɗaja/
Lambar farko a ƙidaya; adadi guda.
a
/a/
Kalmar da take nuna wuri ko lokacin da wani abu yake.
abinci
/aˈbintʃi/
طعام
كل ما يأكله الإنسان ليحصل على القوة والصحة.
abu
/aˈbuː/
Duk wani abin da ake iya gani, riƙewa ko ambatawa.
aiki
/ˈaikiː/
Ƙoƙarin da mutum yake yi don samun abin dogaro ko cimma buri.
Allah
/ʔalˈlaː/
الله
الخالق الذي خلق السموات والأرض وجميع المخلوقات؛ الرب.
amma
/amˈmaː/
لكن
كلمة تدل على التباين أو الاختلاف بين شيئين.
ba
/baː/
Kalmar da take nuna korewa ko musun wani abu.
babba
/ˈbabba/
Abin da ya fi girma ko yawa; mai girma.
biyu
/ˈbiju/
Lamba mai zuwa bayan ɗaya; adadi biyu.
can
/tʃan/
Kalmar da take nuna wuri mai nisa daga mai magana.
ce
/tʃeː/
هي
كلمة توكيدية تأتي بعد اسم المؤنث للدلالة على أن الأمر كذلك.
ci
/tʃiː/
يأكل
يضع الطعام في الفم، ويمضغه، ثم يبلعه.
cikin
/tʃiˈkin/
Kalmar da take nuna cewa wani abu yana ciki ko tsakiyar wani abu.
da
/daː/
و
كلمةُ ربطٍ تصل بين كلمتين أو جملتين.
don
/don/
Kalmar da take nuna dalili ko manufar yin wani abu.
duka
/duˈka/
Kalmar da take nuna cikakken adadin abu ba tare da ragi ba.
fara
/faˈra/
Kama farkon yin wani abu; ɗauko wani aiki.
faɗa
/faˈɗa/
Sanar da wani wani abu ta hanyar magana.
fita
/fiˈta/
Barin ciki zuwa waje.
gama
/ɡaˈma/
أتمّ
إتمام عملٍ أو شيء؛ إنهاؤه.
gani
/ɡaˈniː/
Amfani da ido wajen ganin abu.
gari
/ɡaˈriː/
Wurin da mutane da yawa suke zaune tare, mai gidaje da kasuwanni.
gaya
/ɡaˈja/
Bayyana wa wani wani labari ko bayani da magana.
gida
/ɡiˈda/
Wurin da mutane suke zaune tare da iyalansu.
gobe
/goˈbe/
غدًا
اليوم الذي يلي اليوم.
hanya
/haˈnja/
طريق
ما يُسلك للوصول إلى مكانٍ ما؛ شارع أو درب.
idan
/iˈdan/
Kalmar da take gabatar da sharaɗin faruwar wani abu.
in
/in/
إنْ
كلمة تدل على شرط أو احتمال وقوع شيء.
ina
/iˈnaː/
Kalmar tambaya da ake amfani da ita don tambayar wuri.
ita
/iˈta/
Wakilin suna mai zaman kansa na mutum ɗaya na jinsin mace.
iya
/iˈja/
Kasancewa da damar ko ƙwarewar yin wani abu.
ji
/ʒiː/
Amfani da kunne wajen jin sauti.
jiya
/ʒiˈja/
Ranar da ta gabaci yau kai tsaye.
ka
/ka/
Wakilin da ke nuna mutum ɗaya na namiji da ake magana da shi.
kai
/kai/
أنتَ
ضمير مستقلّ للشخص المخاطَب المفرد المذكر.
kan
/kan/
على
كلمة تدل على أن شيئًا ما فوق شيء آخر أو على سطحه.
kasuwa
/kaːˈsuwa/
سوق
مكان تُباع وتُشترى فيه السلع.
kawo
/kaːˈwoː/
Zuwa da wani abu daga wani wuri zuwa inda mai magana yake.
ki
/ki/
Wakilin da ke nuna mutum ɗaya na mace da ake magana da ita.
kira
/kiˈraː/
Amfani da murya don kawo wani ko sanar da shi.
kuma
/ˈkuma/
Kalmar da take ƙara wani abu ga abin da aka riga aka faɗa.
kuɗi
/kuˈɗiː/
Takarda ko tsaba da ake amfani da su wajen saye da sayarwa.
kyau
/kʼjau/
Halin kasancewa mai kyau ko daɗi ga ido ko zuciya.
labari
/laːˈbariː/
Bayani game da wani abu da ya faru ko yake faruwa.
lafiya
/laːfiˈja/
Halin kasancewa cikin ƙoshin jiki ba tare da ciwo ba.
lokaci
/loˈkatʃi/
Tsawon ko wani ɓangare na zamani da ake auna faruwar abubuwa.
mace
/maˈtʃe/
Baligar mutum ta jinsin da take iya haihuwa.
me
/meː/
Kalmar tambaya da ake amfani da ita don tambayar wani abu.
mu
/muː/
Wakilin suna na jam'i na mutum na farko, wato ni da wasu.
mun
/mun/
Wakilin fa'ili na jam'i na mutum na farko a lokacin da aikin ya kammala.
mutane
/muˈtaːne/
Jama'a da yawa, wato mutum fiye da ɗaya.
mutum
/muˈtum/
Halittar Allah da take da hankali, tana magana kuma tana zaune a duniya.
na
/naː/
Kalmar da take nuna mallaka ko dangantaka tsakanin abubuwa biyu na jinsin namiji.
na (ni)
/naː/
Wakilin fa'ili na mutum na farko ɗaya a lokacin da aikin ya wuce.
namiji
/naˈmiʒi/
رجل
بالغ من البشر من الجنس الذكري الذي لا يلد.
nan
/nan/
Kalmar da take nuna wuri da ke kusa da mai magana.
ne
/neː/
هو
كلمةُ تأكيدٍ تأتي بعد اسمٍ مذكّر للدلالة على أن الأمر كذلك.
ni
/niː/
Wakilin suna mai zaman kansa na mai magana, wato kai da kanka.
rana
/raˈnaː/
يوم
المدة من شروق الشمس إلى غروبها؛ يوم.
rasa
/raˈsa/
Rabuwa da wani abu da ka mallaka ko rashin samun sa.
ruwa
/ˈruwa/
ماء
مياه نظيفة تُشرب وتُستخدم في الغسل.
saboda
/saˈboda/
Kalmar da take bayyana dalilin da ya sa aka yi wani abu.
sai
/sai/
Kalmar da take nuna cewa wani abu ba zai yiwu ba sai an cika wani sharaɗi.
samu
/saˈmu/
Kaiwa ga mallakar ko cimma wani abu.
sani
/saˈniː/
Kasancewa da masaniya ko fahimta game da wani abu.
sayi
/saˈji/
اشترى
أن يدفع مالًا لامتلاك شيء.
sha
/ʃaː/
Sanya ruwa ko wani abu mai ruwa a baki a haɗiye shi.
shekara
/ʃeˈkara/
سنة
مدة من اثني عشر شهرًا؛ سنة كاملة.
shi
/ʃiː/
Wakilin suna mai zaman kansa na mutum ɗaya na jinsin namiji.
shiga
/ʃiˈɡa/
Motsawa daga waje zuwa ciki.
so
/soː/
Kasancewa da sha'awa ko marmarin samun wani abu ko yin shi.
sosai
/soˈsai/
Kalmar da take ƙarfafa ma'anar wani abu; ƙwarai da gaske.
su
/suː/
Wakilin suna na jam'i na mutum na uku, wato mutane da yawa.
suka
/suka/
Wakilin fa'ili na jam'i na mutum na uku a lokacin da aikin ya wuce (a jere).
sun
/sun/
Wakilin fa'ili na jam'i na mutum na uku a lokacin da aikin ya kammala.
suna
/suˈnaː/
Kalmar da ake kiran mutum ko abu da ita.
ta
/ta/
Wakilin suna na mace ɗaya da ke nuna aikin da ya wuce.
tafi
/taˈfi/
Motsawa daga wani wuri zuwa wani wuri; bar wurin da ake ciki.
tashi
/taˈʃi/
Daga jiki daga zaune ko kwanciya zuwa tsaye.
uba
/uˈbaː/
Namijin da ya haifi mutum; mahaifi.
uwa
/uˈwaː/
Macen da ta haifi mutum; mahaifiya.
wa
/waː/
مَن
أداة استفهام تُستعمل للسؤال عن شخص.
wannan
/wanˈnan/
Kalmar da take nuni ga abu ko mutum da ke kusa da mai magana.
ya
/ja/
Wakilin suna na mutum ɗaya na jinsin namiji da ke nuna aikin da ya wuce.
yadda
/ˈjadda/
كيف
كلمة تدل على هيئة أو طريقة القيام بشيء ما.
yana
/jaˈna/
Wakilin da ke nuna cewa mutum ɗaya na namiji yana cikin yin wani abu yanzu.
yanzu
/janˈzu/
Lokacin da ake ciki a halin yanzu, ba a baya ba ko gaba.
yaro
/jaːˈroː/
صبي
ذكر صغير لم يبلغ بعد.
yau
/jau/
Ranar da muke ciki a wannan lokacin.
yaushe
/jauˈʃeː/
Kalmar tambaya da ake amfani da ita don tambayar lokaci.
yawa
/jaˈwaː/
Halin kasancewa da adadi mai tsoka; ba ƙaranci ba.
yi
/jiː/
Aikata ko kammala wani abu.
za
/zaː/
سوف
أداة تدلّ على أن الفعل سيقع في وقت لاحق.
zai
/zai/
سوف
ضمير يدلّ على أن شخصًا واحدًا مذكرًا سيقوم بشيء في المستقبل.
zauna
/zauˈna/
Ajiye jiki a kan wani abu maimakon tsayawa; ko rayuwa a wani wuri.
zo
/zoː/
أتى
الاقتراب من المتكلم أو من مكانٍ ما.
zuwa
/zuˈwaː/
إلى
كلمة تدل على الجهة المقصودة أو نهاية شيء.
ƙarami
/kʼaˈrami/
Abin da ba shi da girma; ƙanana.
ƙasa
/ˈkʼasaː/
Ƙasar da mutane suke zaune a kanta; ƙasa mai iyaka da gwamnati.
ɗaya
/ˈɗaja/
Lambar farko a ƙidaya; adadi guda.