1
اسم[C]
ابنةُ زوجِ المرء أو شريكِه من علاقةٍ سابقة؛ ربيبة
'stiefdochter
النطق
أصل الكلمة
مركب من stief- الهولندية، ويعني «-ربيب/ة» في مصطلحات القرابة، وdochter «ابنة».
أمثلة
Zijn stiefdochter woont in Utrecht.
Zijn 'stiefdochter 'woont in 'Utrecht.
تعيش ابنةُ زوجِه في أوتريخت.
Ze heeft een goede band met haar stiefdochter.
Ze 'heeft een 'goede 'band met haar 'stiefdochter.
لديها علاقةٌ جيدةٌ مع ابنةِ زوجِها.
مرادفات
تلازمات لفظية
zijn stiefdochter
haar stiefdochter
een goede band met zijn stiefdochter
voor zijn stiefdochter zorgen
تم إنشاؤه بالذكاء الاصطناعي