Isländisch-Vokabeln durchsuchen

af

/aːv/

von

Präposition, die Herkunft, Ursache oder einen Teil von etwas bezeichnet.

aftur

/ˈaftʏr/

atviksorð sem táknar á ný, í annað sinn, eða til baka.

allt

/al̥t/

óákveðið fornafn í hvorugkyni sem táknar heild eða hvert einasta atriði.

alltaf

/ˈal̥taf/

atviksorð sem táknar á öllum tímum, án undantekninga.

annar

/ˈanːar/

anderer

unbestimmtes Pronomen, das den anderen von zwei oder einen anderen als den genannten bezeichnet.

að

/að/

samtenging sem stýrir aukasetningu eða nafnhætti sagnar.

aðeins

/ˈaːðeins/

nur

Adverb, das lediglich, nicht mehr als oder ein wenig bezeichnet.

bara

/ˈpaːra/

atviksorð sem táknar einungis eða ekkert annað en; algengt í talmáli.

barn

/patn̥/

ungt mannlegt afkvæmi sem enn er ekki fullorðið.

dagur

/ˈtaːɣʏr/

tímabil frá miðnætti til miðnættis, eða bjartur hluti sólarhringsins.

eftir

/ˈɛftɪr/

nach

Präposition, die eine Zeit nach etwas oder den Autor eines Werkes bezeichnet.

eiga

/ˈeiːja/

að hafa eignarrétt á einhverju eða vera skyldur til einhvers.

einn

/eitn̥/

töluorðið sem táknar eitt, númer 1.

ekki

/ˈɛhcɪ/

neitunaratviksorð sem afneitar sögn eða fullyrðingu.

en

/ɛːn/

samtenging sem táknar andstæðu eða mótsögn milli tveggja liða.

er

/ɛːr/

ist

3. Person Singular Präsens von „sein“; bezeichnet Existenz oder Eigenschaft.

eða

/ˈɛːða/

samtenging sem táknar val milli tveggja eða fleiri kosta.

fara

/ˈfaːra/

gehen

sich von einem Ort zum anderen bewegen, aufbrechen

fyrir

/ˈfɪːrɪr/

forsetning sem táknar tilgang, framan við eitthvað eða í þágu einhvers.

gaman

/ˈkaːman/

ánægja eða skemmtun; oft í orðasambandi eins og „það er gaman“.

gera

/ˈcɛːra/

machen

eine Arbeit verrichten, herstellen oder etwas bewirken

geta

/ˈcɛːta/

að vera fær um að gera eitthvað; hafa getu eða möguleika.

gott

/kɔht/

gut

neutrum von „gut“; von guter Qualität oder angenehm.

góður

/ˈkouːðʏr/

sem hefur góða eiginleika, er af háum gæðum eða vænn í lund.

hafa

/ˈhaːva/

að eiga eitthvað, halda á eða búa yfir einhverju; einnig hjálparsögn í núliðinni tíð.

hann

/hanː/

persónufornafn í 3. persónu eintölu karlkyns sem vísar til karlmanns eða karlkyns orðs.

heima

/ˈheiːma/

atviksorð sem táknar að vera á heimili sínu eða staddur í heimahúsi.

heita

/ˈheiːta/

að bera tiltekið nafn.

hjá

/çauː/

forsetning sem táknar að vera hjá eða í nálægð einhvers, oft persónu.

hvað

/kvað/

spurnarfornafn sem spyr um hlut, efni eða atburð.

hvaða

/ˈkvaːða/

spurnarfornafn sem spyr um hvaða tegund eða hvern af mörgum kostum.

hver

/kvɛːr/

spurnarfornafn sem spyr um persónu eða einstakling úr hópi.

hvernig

/ˈkvɛtnɪɣ/

spurnaratviksorð sem spyr um hátt eða aðferð.

hér

/hjɛːr/

atviksorð sem táknar á þessum stað, nálægt þeim sem talar.

hún

/huːn/

persónufornafn í 3. persónu eintölu kvenkyns sem vísar til konu eða kvenkyns orðs.

hús

/huːs/

Haus

ein Gebäude, in dem Menschen wohnen oder es benutzen.

já

/jauː/

ja

Zustimmungswort, das Einverständnis oder eine positive Antwort ausdrückt.

kannski

/ˈkʰansciː/

atviksorð sem lýsir óvissu eða möguleika, ef til vill.

koma

/ˈkʰɔːma/

að nálgast eða komast á þann stað þar sem talandinn er.

kona

/ˈkʰɔːna/

fullorðin kvenkyns mannvera; einnig eiginkona.

kvöld

/kvœlt/

síðasti hluti dagsins, þegar tekur að dimma en fyrir nótt.

land

/lant/

afmarkað svæði jarðar með sjálfstæðri stjórn; einnig þurrlendi.

líf

/liːv/

það ástand að vera lifandi; tilvera lífveru frá fæðingu til dauða.

líka

/ˈliːka/

atviksorð sem táknar að eitthvað gildi einnig eða jafnframt.

lítill

/ˈliːtɪtl̥/

sem er smár að stærð eða umfangi.

maður

/ˈmaːðʏr/

Mann

Mensch; oft für einen Mann oder als unbestimmtes Pronomen für Menschen allgemein verwendet.

með

/mɛːð/

forsetning sem táknar samveru, fylgd eða áhald sem notað er.

mig

/mɪːɣ/

þolfall af persónufornafninu „ég“.

mikill

/ˈmɪːcɪtl̥/

sem er stór, umfangsmikill eða í miklu magni.

mikið

/ˈmɪːcɪð/

atviksorð eða lýsingarorð sem táknar stórt magn eða háan gráðu.

minn

/mɪnː/

mein

Possessivpronomen der 1. Person Singular im Maskulinum, das den Besitz des Sprechers bezeichnet.

mjög

/mjœːɣ/

sehr

Adverb, das die Bedeutung eines Adjektivs oder Adverbs verstärkt, in hohem Maße.

morgunn

/ˈmɔrɣʏnː/

fyrsti hluti dagsins eftir að birtir; tíminn frá sólarupprás fram til hádegis.

mér

/mjɛːr/

þágufall af persónufornafninu „ég“.

nei

/neiː/

neitunarorð sem lýsir höfnun eða neikvæðu svari.

nótt

/nouht/

Nacht

der dunkle Teil des Tages, von Abend bis Morgen.

nú

/nuː/

atviksorð sem táknar þennan tíma, á þessari stundu.

nýr

/niːr/

sem er nýlega til orðinn, ekki gamall eða notaður áður.

og

/ɔːɣ/

samtenging sem tengir saman orð, orðasambönd eða setningar sem eru jafngildar.

okkur

/ˈɔhkʏr/

þolfall og þágufall af persónufornafninu „við“.

segja

/ˈsɛiːja/

að tjá eitthvað með orðum, koma boðum á framfæri.

sem

/sɛːm/

der/die/das

Relativpronomen, das einen Relativsatz mit einem vorausgehenden Substantiv verbindet.

sig

/sɪːɣ/

afturbeygt fornafn í 3. persónu sem vísar aftur til geranda setningarinnar.

sinn

/sɪnː/

afturbeygt eignarfornafn í 3. persónu sem vísar til geranda setningarinnar.

sjá

/sjauː/

að skynja með augunum, greina eitthvað með sjóninni.

stór

/stouːr/

sem er mikill að stærð eða umfangi.

svo

/svɔː/

atviksorð sem táknar á þennan hátt, því næst eða í svo miklum mæli.

taka

/ˈtʰaːka/

að grípa eða ná í eitthvað með höndum, eða veita einhverju viðtöku.

til

/tʰɪːl/

forsetning sem táknar stefnu að einhverju eða tilgang.

tveir

/tveiːr/

töluorðið sem táknar tvennt, númer 2.

tími

/ˈtʰiːmɪ/

framvinda atburða; tímabil eða kennslustund.

um

/ʏːm/

um, über

Präposition, die das Thema einer Besprechung oder eine Bewegung um ein Gebiet bezeichnet.

var

/vaːr/

war

1. und 3. Person Singular im Präteritum von „sein“.

vatn

/vaʰtn̥/

tær, litlaus vökvi sem lífverur þurfa; einnig stöðuvatn.

vel

/vɛːl/

atviksorð sem táknar að eitthvað sé gert á góðan eða heppilegan hátt.

vera

/ˈvɛːra/

að vera til, að finnast á tilteknum stað eða að hafa tiltekinn eiginleika.

verða

/ˈvɛrða/

werden

sich in etwas verwandeln; einen neuen Zustand annehmen oder verpflichtet sein, etwas zu tun.

vilja

/ˈvɪːlja/

wollen

etwas begehren oder beabsichtigen; den Wunsch oder die Absicht haben, etwas zu tun.

vinur

/ˈvɪːnʏr/

sem einhver þekkir vel og þykir vænt um; félagi í vináttu.

vita

/ˈvɪːta/

að hafa vitneskju um eitthvað, þekkja staðreynd.

við

/vɪːð/

persónufornafn í 1. persónu fleirtölu sem vísar til þess sem talar og annarra.

yfir

/ˈɪːvɪr/

forsetning sem táknar að vera ofar einhverju eða hreyfingu þvert yfir.

á

/auː/

forsetning sem táknar að eitthvað sé ofan á fleti eða á tilteknum stað.

ár

/auːr/

Jahr

Zeitraum, der einem Umlauf der Erde um die Sonne entspricht, zwölf Monate.

ég

/jɛːɣ/

persónufornafn í 1. persónu eintölu sem sá notar sem talar um sjálfan sig.

í

/iː/

forsetning sem táknar staðsetningu innan einhvers eða hreyfingu inn í eitthvað.

úr

/uːr/

forsetning sem táknar að eitthvað komi innan úr einhverju eða sé gert úr efni.

þar

/θaːr/

atviksorð sem táknar á þeim stað, fjær þeim sem talar.

þau

/θœyː/

persónufornafn í 3. persónu fleirtölu hvorugkyns, notað um blandaðan hóp fólks.

það

/θaːð/

es

Personalpronomen im Neutrum Singular, das auf einen Gegenstand oder eine unbestimmte Sache verweist.

þegar

/ˈθɛːɣar/

samtenging sem táknar tímann sem eitthvað gerist á.

þeir

/θeiːr/

persónufornafn í 3. persónu fleirtölu karlkyns sem vísar til hóps karla eða karlkyns orða.

þessi

/ˈθɛsːɪ/

ábendingarfornafn sem vísar til einhvers sem er nálægt í rúmi eða tíma.

þig

/θɪːɣ/

þolfall af persónufornafninu „þú“.

þinn

/θɪnː/

eignarfornafn í 2. persónu eintölu sem táknar eign viðmælanda.

þið

/θɪːð/

persónufornafn í 2. persónu fleirtölu sem vísar til margra sem ávarpaðir eru.

þurfa

/ˈθʏrva/

að hafa þörf fyrir eitthvað eða vera nauðsynlegt að gera.

því

/θviː/

samtenging sem gefur ástæðu eða orsök, oft í „því að“.

þá

/θauː/

atviksorð sem vísar til liðins eða komandi tíma, á þeim tíma.

þú

/θuː/

persónufornafn í 2. persónu eintölu sem vísar til þess sem ávarpaður er.