1
Substantiv[U]
starke Wut; heftiger Zorn oder Furor, den eine Person oder Gruppe empfindet.
wóede
Aussprache
Etymologie
From Middle Dutch woede, related to the verb woeden “to rage”; ultimately from a Germanic root connected with violent excitement or fury.
Beispiele
Zijn woede was duidelijk te zien.
Zíjn wóede was dúidelijk te zíen.
Seine Wut war deutlich zu sehen.
Ze probeerde haar woede te beheersen.
Zé probéerde háar wóede te behéersen.
Sie versuchte, ihre Wut zu beherrschen.
Kollokationen
in woede uitbarsten
zijn woede beheersen
woede voelen
blinde woede
opgekropte woede
KI-generiert