1
sustantivoSustantivo contable [C]
formal
una esposa; una mujer con la que alguien está casado
échtgenote
Pronunciación
Etimología
Del neerlandés echtgenoot “cónyuge”, más el sufijo femenino -e; en última instancia, de echt “legal, legítimo; genuino” y genoot “compañero”.
Ejemplos
Zijn echtgenote werkt als arts.
Zíjn échtgenote wérkt als árts.
Su esposa trabaja como médica.
De premier verscheen met zijn echtgenote op de receptie.
De premíer verschéen met zíjn échtgenote op de recéptie.
El primer ministro apareció con su esposa en la recepción.
Antónimos
Colocaciones
zijn echtgenote
mijn echtgenote
de echtgenote van
met zijn echtgenote
Generado por IA