Parcourir le vocabulaire Islandais

af

/aːv/

forsetning sem táknar uppruna, orsök eða hluta af einhverju.

aftur

/ˈaftʏr/

atviksorð sem táknar á ný, í annað sinn, eða til baka.

allt

/al̥t/

óákveðið fornafn í hvorugkyni sem táknar heild eða hvert einasta atriði.

alltaf

/ˈal̥taf/

atviksorð sem táknar á öllum tímum, án undantekninga.

annar

/ˈanːar/

óákveðið fornafn sem táknar hinn af tveimur eða einhvern annan en þann sem nefndur var.

að

/að/

que

conjonction qui régit une proposition subordonnée ou l’infinitif d’un verbe.

aðeins

/ˈaːðeins/

atviksorð sem táknar einungis, ekki meira en, eða örlítið.

bara

/ˈpaːra/

atviksorð sem táknar einungis eða ekkert annað en; algengt í talmáli.

barn

/patn̥/

ungt mannlegt afkvæmi sem enn er ekki fullorðið.

dagur

/ˈtaːɣʏr/

tímabil frá miðnætti til miðnættis, eða bjartur hluti sólarhringsins.

eftir

/ˈɛftɪr/

forsetning sem táknar tíma á eftir einhverju eða höfund verks.

eiga

/ˈeiːja/

að hafa eignarrétt á einhverju eða vera skyldur til einhvers.

einn

/eitn̥/

un

le numéral qui désigne un, numéro 1.

ekki

/ˈɛhcɪ/

neitunaratviksorð sem afneitar sögn eða fullyrðingu.

en

/ɛːn/

samtenging sem táknar andstæðu eða mótsögn milli tveggja liða.

er

/ɛːr/

est

3e personne du singulier au présent du verbe « être » ; exprime l’existence ou une qualité.

eða

/ˈɛːða/

samtenging sem táknar val milli tveggja eða fleiri kosta.

fara

/ˈfaːra/

að hreyfast frá einum stað til annars, að leggja af stað.

fyrir

/ˈfɪːrɪr/

forsetning sem táknar tilgang, framan við eitthvað eða í þágu einhvers.

gaman

/ˈkaːman/

ánægja eða skemmtun; oft í orðasambandi eins og „það er gaman“.

gera

/ˈcɛːra/

að framkvæma verk, búa til eða valda einhverju.

geta

/ˈcɛːta/

pouvoir

être capable de faire quelque chose ; avoir la capacité ou la possibilité.

gott

/kɔht/

hvorugkynsmynd lýsingarorðsins „góður“; sem er af góðum gæðum eða ánægjulegt.

góður

/ˈkouːðʏr/

sem hefur góða eiginleika, er af háum gæðum eða vænn í lund.

hafa

/ˈhaːva/

að eiga eitthvað, halda á eða búa yfir einhverju; einnig hjálparsögn í núliðinni tíð.

hann

/hanː/

persónufornafn í 3. persónu eintölu karlkyns sem vísar til karlmanns eða karlkyns orðs.

heima

/ˈheiːma/

atviksorð sem táknar að vera á heimili sínu eða staddur í heimahúsi.

heita

/ˈheiːta/

að bera tiltekið nafn.

hjá

/çauː/

forsetning sem táknar að vera hjá eða í nálægð einhvers, oft persónu.

hvað

/kvað/

spurnarfornafn sem spyr um hlut, efni eða atburð.

hvaða

/ˈkvaːða/

spurnarfornafn sem spyr um hvaða tegund eða hvern af mörgum kostum.

hver

/kvɛːr/

spurnarfornafn sem spyr um persónu eða einstakling úr hópi.

hvernig

/ˈkvɛtnɪɣ/

spurnaratviksorð sem spyr um hátt eða aðferð.

hér

/hjɛːr/

atviksorð sem táknar á þessum stað, nálægt þeim sem talar.

hún

/huːn/

persónufornafn í 3. persónu eintölu kvenkyns sem vísar til konu eða kvenkyns orðs.

hús

/huːs/

maison

bâtiment dans lequel des personnes habitent ou qu’elles utilisent.

já

/jauː/

oui

Mot d'assentiment exprimant l'accord ou une réponse affirmative.

kannski

/ˈkʰansciː/

atviksorð sem lýsir óvissu eða möguleika, ef til vill.

koma

/ˈkʰɔːma/

að nálgast eða komast á þann stað þar sem talandinn er.

kona

/ˈkʰɔːna/

fullorðin kvenkyns mannvera; einnig eiginkona.

kvöld

/kvœlt/

síðasti hluti dagsins, þegar tekur að dimma en fyrir nótt.

land

/lant/

afmarkað svæði jarðar með sjálfstæðri stjórn; einnig þurrlendi.

líf

/liːv/

það ástand að vera lifandi; tilvera lífveru frá fæðingu til dauða.

líka

/ˈliːka/

atviksorð sem táknar að eitthvað gildi einnig eða jafnframt.

lítill

/ˈliːtɪtl̥/

sem er smár að stærð eða umfangi.

maður

/ˈmaːðʏr/

mannvera; oft notað um karlmann eða sem óákveðið fornafn um fólk almennt.

með

/mɛːð/

forsetning sem táknar samveru, fylgd eða áhald sem notað er.

mig

/mɪːɣ/

þolfall af persónufornafninu „ég“.

mikill

/ˈmɪːcɪtl̥/

grand

qui est grand, vaste ou en grande quantité.

mikið

/ˈmɪːcɪð/

atviksorð eða lýsingarorð sem táknar stórt magn eða háan gráðu.

minn

/mɪnː/

eignarfornafn í 1. persónu eintölu karlkyns sem táknar eign þess sem talar.

mjög

/mjœːɣ/

atviksorð sem styrkir merkingu lýsingarorðs eða atviksorðs, í miklum mæli.

morgunn

/ˈmɔrɣʏnː/

fyrsti hluti dagsins eftir að birtir; tíminn frá sólarupprás fram til hádegis.

mér

/mjɛːr/

þágufall af persónufornafninu „ég“.

nei

/neiː/

neitunarorð sem lýsir höfnun eða neikvæðu svari.

nótt

/nouht/

nuit

partie sombre de la journée, du soir au matin.

nú

/nuː/

maintenant

adverbe qui désigne ce moment-ci, à cet instant.

nýr

/niːr/

sem er nýlega til orðinn, ekki gamall eða notaður áður.

og

/ɔːɣ/

samtenging sem tengir saman orð, orðasambönd eða setningar sem eru jafngildar.

okkur

/ˈɔhkʏr/

nous

cas accusatif et datif du pronom personnel « nous ».

segja

/ˈsɛiːja/

dire

exprimer quelque chose par des mots, transmettre un message.

sem

/sɛːm/

tilvísunarfornafn sem tengir tilvísunarsetningu við nafnorð á undan.

sig

/sɪːɣ/

afturbeygt fornafn í 3. persónu sem vísar aftur til geranda setningarinnar.

sinn

/sɪnː/

afturbeygt eignarfornafn í 3. persónu sem vísar til geranda setningarinnar.

sjá

/sjauː/

að skynja með augunum, greina eitthvað með sjóninni.

stór

/stouːr/

sem er mikill að stærð eða umfangi.

svo

/svɔː/

atviksorð sem táknar á þennan hátt, því næst eða í svo miklum mæli.

taka

/ˈtʰaːka/

prendre

saisir ou prendre quelque chose avec les mains, ou recevoir quelque chose.

til

/tʰɪːl/

forsetning sem táknar stefnu að einhverju eða tilgang.

tveir

/tveiːr/

töluorðið sem táknar tvennt, númer 2.

tími

/ˈtʰiːmɪ/

framvinda atburða; tímabil eða kennslustund.

um

/ʏːm/

forsetning sem táknar efni umfjöllunar eða hreyfingu um svæði.

var

/vaːr/

étais/était

1re et 3e personne du singulier de l’imparfait du verbe « être ».

vatn

/vaʰtn̥/

eau

liquide clair et incolore dont les êtres vivants ont besoin ; également un lac.

vel

/vɛːl/

atviksorð sem táknar að eitthvað sé gert á góðan eða heppilegan hátt.

vera

/ˈvɛːra/

être

exister, se trouver à un endroit donné ou avoir une certaine qualité.

verða

/ˈvɛrða/

að breytast í eitthvað, taka á sig nýtt ástand eða vera skylt að gera.

vilja

/ˈvɪːlja/

að langa til einhvers, hafa löngun eða ásetning.

vinur

/ˈvɪːnʏr/

sem einhver þekkir vel og þykir vænt um; félagi í vináttu.

vita

/ˈvɪːta/

að hafa vitneskju um eitthvað, þekkja staðreynd.

við

/vɪːð/

persónufornafn í 1. persónu fleirtölu sem vísar til þess sem talar og annarra.

yfir

/ˈɪːvɪr/

forsetning sem táknar að vera ofar einhverju eða hreyfingu þvert yfir.

á

/auː/

forsetning sem táknar að eitthvað sé ofan á fleti eða á tilteknum stað.

ár

/auːr/

tímabil sem svarar til eins hrings jarðar um sólina, tólf mánuðir.

ég

/jɛːɣ/

persónufornafn í 1. persónu eintölu sem sá notar sem talar um sjálfan sig.

í

/iː/

forsetning sem táknar staðsetningu innan einhvers eða hreyfingu inn í eitthvað.

úr

/uːr/

forsetning sem táknar að eitthvað komi innan úr einhverju eða sé gert úr efni.

þar

/θaːr/

atviksorð sem táknar á þeim stað, fjær þeim sem talar.

þau

/θœyː/

persónufornafn í 3. persónu fleirtölu hvorugkyns, notað um blandaðan hóp fólks.

það

/θaːð/

persónufornafn í hvorugkyni eintölu sem vísar til hlutar eða óákveðins efnis.

þegar

/ˈθɛːɣar/

samtenging sem táknar tímann sem eitthvað gerist á.

þeir

/θeiːr/

persónufornafn í 3. persónu fleirtölu karlkyns sem vísar til hóps karla eða karlkyns orða.

þessi

/ˈθɛsːɪ/

ábendingarfornafn sem vísar til einhvers sem er nálægt í rúmi eða tíma.

þig

/θɪːɣ/

þolfall af persónufornafninu „þú“.

þinn

/θɪnː/

ton / ta / tes

déterminant possessif de la 2e personne du singulier qui marque la possession de l'interlocuteur.

þið

/θɪːð/

persónufornafn í 2. persónu fleirtölu sem vísar til margra sem ávarpaðir eru.

þurfa

/ˈθʏrva/

að hafa þörf fyrir eitthvað eða vera nauðsynlegt að gera.

því

/θviː/

samtenging sem gefur ástæðu eða orsök, oft í „því að“.

þá

/θauː/

atviksorð sem vísar til liðins eða komandi tíma, á þeim tíma.

þú

/θuː/

persónufornafn í 2. persónu eintölu sem vísar til þess sem ávarpaður er.