Memuat...
100 kata ditemukan
аз
/az/
Пешоянде, ки ибтидо, манбаъ ё ҷудошавиро мефаҳмонад.
ба
/ba/
Пешоянде, ки самт ё мақсади амалро нишон медиҳад.
бад
/bad/
Дорои сифатҳои нописанд; нохуб; зараровар.
барои
/baˈroj/
Пешоянде, ки мақсад, сабаб ё нафъи касеро ифода мекунад.
бача
/baˈt͡ʃa/
Кӯдак; писари хурдсол; фарзанд.
баъд
/baʔd/
Пас аз чизе ё вақте; сонитар.
бе
/be/
Пешоянде, ки набудан ё аз даст додани чизеро мефаҳмонад.
бисёр
/biˈsjor/
Ба миқдори зиёд; хеле; дараҷаи баландро ифода мекунад.
бо
/bo/
Пешоянде, ки ҳамроҳӣ, восита ё усули иҷрои амалро мефаҳмонад.
боз
/boz/
Такрори амал; дигар бор; ҳамчунин.
буд
/bud/
Шакли гузаштаи феъли «будан»; вуҷуд доштан ё дар ҳолате қарор доштан дар замони гузашта.
будан
/buˈdan/
Феъли асосие, ки вуҷуд доштан, дар ҳолате қарор доштан ё пайвасткунандаи хабарро ифода мекунад.
ва
/va/
Пайвандаки пайвасткунандае, ки калимаҳо, ибораҳо ё ҷумлаҳоро ба ҳам мепайвандад.
вақт
/vaqt/
Муддате, ки ҳодисаҳо дар он рӯй медиҳанд; замон.
гап
/ɡap/
Сухан, гуфтугӯ ё калом; фикре, ки ба забон оварда мешавад.
гирифтан
/ɡirifˈtan/
Ба даст овардан ё ба даст гирифтани чизе; қабул кардан.
гуфтан
/ɡufˈtan/
Бо забон баён кардани фикр ё сухан; ба забон овардани чизе.
дар
/dar/
Пешоянде, ки ҷой ё вақти воқеъ шудани чизеро мефаҳмонад.
даст
/dast/
Узви болоии бадан аз китф то ангуштон, ки барои кор ва гирифтан хизмат мекунад.
дасти
/dasˈti/
Узви бадан, ки барои гирифтан ва кор кардан истифода мешавад — шакли изофии «даст».
дигар
/diˈɡar/
Чизи ё каси ғайр аз ин; фарқкунанда аз ин.
дидан
/diˈdan/
Бо чашм дарк кардан ё мушоҳида кардани чизе.
дил
/dil/
Узви ба хунгардиш масъул дар бадан; ҳамчунин макони ҳиссиёт ва муҳаббат.
дирӯз
/diˈrɵz/
Рӯзи пеш аз имрӯз.
додан
/doˈdan/
Чизеро ба ихтиёри каси дигар супоридан; бахшидан.
донистан
/doнисˈtan/
Дар зеҳн доштани маълумот ё огоҳӣ дар бораи чизе; шинохтан.
доштан
/doʃˈtan/
Соҳиб будан ба чизе; дар ихтиёр доштан.
духтар
/duxˈtar/
Фарзанди ҷинси занона; ҳамчунин зани ҷавони ноаҳл.
дӯст
/dɵst/
Касе, ки бо ӯ муносибати наздик ва самимӣ дорӣ; рафиқ.
дӯст доштан
/dɵst doʃˈtan/
Ба касе ё чизе меҳру муҳаббат доштан; писандидан.
забон
/zaˈbon/
Воситаи муоширати одамон; ҳамчунин узви даҳон барои чашидан ва сухан гуфтан.
зан
/zan/
Шахси ҷинси занона; ҳамчунин ҳамсари мард.
зебо
/zeˈbo/
Дорои ҳусну ҷамол; чашмнавоз ва дилрабо.
имрӯз
/imˈrɵz/
Дар рӯзи ҳозира; ҳамин рӯз.
ин
/in/
Ҷонишини ишоратие, ки ба чизу шахси наздик ишора мекунад.
кай
/kaj/
Калимаи саволӣ барои пурсидан дар бораи вақт.
калон
/kaˈlon/
Дорои андозаи бузург; аз миқдори муқаррарӣ зиёд.
кам
/kam/
Ба миқдори андак; на бисёр.
кардан
/karˈdan/
Иҷро кардан ё анҷом додани коре; феъли ёвари серистеъмол.
ки
/ki/
Пайвандаки тобеъкунандае, ки ҷумлаҳои пайравро ба ҷумлаи асосӣ мепайвандад.
китоб
/kiˈtob/
Маҷмӯаи вараҳои чопӣ ё дастнавис, ки барои хондан гирд оварда шудаанд.
кор
/kor/
Фаъолияте, ки барои ба даст овардани натиҷа ё маош иҷро мешавад; меҳнат.
куҷо
/kuˈd͡ʒo/
Калимаи саволӣ барои пурсидан дар бораи ҷой ё макон.
кӣ
/ki/
Ҷонишини саволӣ барои пурсидан дар бораи шахс.
мактаб
/makˈtab/
Муассисае, ки дар он кӯдакон таҳсил мекунанд.
ман
/man/
Ҷонишини шахси якуми танҳо, ки гӯянда худро ифода мекунад.
мард
/mard/
Шахси ҷинси мардона; ҳамчунин рамзи ҷасорат ва мардонагӣ.
мо
/mo/
Ҷонишини шахси якуми ҷамъ, ки гӯяндаро бо дигарон якҷоя ифода мекунад.
модар
/moˈdar/
Зане, ки фарзанд таваллуд кардааст; волидаи зан.
мондан
/monˈdan/
Дар ҷое боқӣ мондан ё чизеро дар ҷое гузоштан.
на
/na/
Ҳиссачаи инкорӣ, ки пеш аз феъл ё дар таркиби «на… на» ба кор меравад.
нав
/nav/
Чизе, ки навакак пайдо ё сохта шудааст; тоза; на кӯҳна.
навиштан
/naviʃˈtan/
Бо қалам ё восита ҳарфу калимаро дар рӯи чизе тасвир кардан.
нағз
/naɣz/
Хуб, писандида ва боарзиш; сифати мусбат.
не
/ne/
Калимаи инкор, ки барои рад кардан ё ҷавоби манфӣ додан истифода мешавад.
нест
/nest/
Шакли инкории «ҳаст»; вуҷуд надоштан ё набудани чизе.
нон
/non/
Хӯроке, ки аз орд, об ва хамиртуруш омода мешавад; ғизои асосии мардум.
нӯшидан
/nɵʃiˈdan/
Моеъро ба даҳон гирифта фурӯ бурдан.
об
/ob/
Моеъи беранг ва бемаза, ки барои зиндагӣ зарур аст.
одам
/oˈdam/
Мавҷуди зиндаи оқил; инсон.
омадан
/oماˈdan/
Ба сӯи гӯянда ё ба ҷое расидан ё наздик шудан.
он
/on/
Ҷонишини ишоратие, ки ба чизу шахси дур ишора мекунад.
онҳо
/onho/
Ҷонишини шахси сеюми ҷамъ, ки ба гурӯҳи одамон ё чизҳо ишора мекунад.
падар
/paˈdar/
Марде, ки фарзанд дорад; волидаи мард.
пеш
/peʃ/
Дар вақти пештар ё дар ҷои дар назди чизе; муқобили ақиб ё баъд.
пул
/pul/
Восита барои хариду фурӯш; асъор ва тангаҳо.
рафтан
/rafˈtan/
Аз ҷое ба ҷои дигар ҳаракат кардан; равона шудан.
роҳ
/roh/
Хатти ҳаракат байни ду ҷой; ҳамчунин тарзи ҳалли масъала.
рӯз
/rɵz/
Муддати аз тулӯъ то ғуруби офтоб; шабонарӯз ҳамчун воҳиди вақт.
сар
/sar/
Қисми болоии бадан, ки майна дар он ҷойгир аст; ибтидо ё сарвар.
сол
/sol/
Муддати даврзании Замин дар атрофи Офтоб, ки дувоздаҳ моҳро дар бар мегирад.
тавонистан
/tavonisˈtan/
Қобилият ё имконияти иҷрои коре доштан.
то
/to/
Пешоянде, ки ҳадди ниҳоии ҷой, вақт ё миқдорро нишон медиҳад.
ту
/tu/
Ҷонишини шахси дуюми танҳо, ки муроҷиати самимӣ ба ҳамсӯҳбатро ифода мекунад.
фардо
/farˈdo/
Рӯзи баъд аз имрӯз.
хеле
/xeˈle/
Дараҷаи баланди сифат ё амалро ифода мекунад; ба андозаи зиёд.
хона
/xoˈna/
Бинои истиқоматӣ, ки одамон дар он зиндагӣ мекунанд.
хондан
/xonˈdan/
Матни навиштаро дарк карда аз назар гузаронидан; ҳамчунин таҳсил кардан.
хостан
/xosˈtan/
Майл ё орзуи чизеро доштан; талаб кардан.
хуб
/xub/
Дорои сифатҳои писандида; накӯ; беайб.
хурд
/xurd/
Дорои андозаи майда; аз миқдори муқаррарӣ камтар.
хуш
/xuʃ/
Дилхуш, писандида ва форам; сабабгори шодӣ.
хӯрдан
/xɵrˈdan/
Ба даҳон гирифтан, ҷоидан ва фурӯ бурдани хӯрок.
чаро
/t͡ʃaˈro/
Калимаи саволӣ барои пурсидан дар бораи сабаб ё иллат.
чашм
/t͡ʃaʃm/
Узви бинишро таъминкунандаи бадан.
чӣ
/t͡ʃi/
Ҷонишини саволӣ барои пурсидан дар бораи чиз ё амал.
чӣ гуна
/t͡ʃi ɡuˈna/
Калимаи саволӣ барои пурсидан дар бораи тарз ё сифати чизе.
шаҳр
/ʃahr/
Маҳалли калони аҳолинишин бо биноҳо, кӯчаҳо ва идораҳо.
шудан
/ʃuˈdan/
Ба ҳолате даромадан, гардидан ё рӯй додани чизе.
шумо
/ʃumo/
Ҷонишини шахси дуюми ҷамъ ва ё муроҷиати эҳтиромона ба як шахс.
як
/jak/
Ададе, ки миқдори ягонаро ифода мекунад; аввалин адад.
ҳа
/ha/
Калимаи тасдиқ, ки барои розигӣ ё ҷавоби мусбат додан истифода мешавад.
ҳам
/ham/
Ҳиссачае, ки маънои «низ» ё «ҳамчунин»-ро ифода мекунад ва илова ё шабоҳатро нишон медиҳад.
ҳама
/haˈma/
Калимае, ки тамоми миқдор ё ҳамаи аъзои гурӯҳро дар бар мегирад.
ҳамеша
/haˈmeʃa/
Дар ҳама вақт; доимо; бетанаффус.
ҳамин
/haˈmin/
Ҷонишини таъкидии ишоратӣ, ки ба ҳамон чизи наздик ё маълум ишора мекунад.
ҳаст
/hast/
Феъле, ки вуҷуд доштан ё мавҷуд буданро дар замони ҳозира ифода мекунад.
ҳозир
/hoˈzir/
Дар ҳамин лаҳза; фавран; ҳамчунин ҳозирбуда.
ҳоло
/hoˈlo/
Дар вақти ҳозира; ҳамин лаҳза; ҳанӯз.
ӯ
/ɵ/
Ҷонишини шахси сеюми танҳо, ки ба одам ишора мекунад (зан ё мард).
аз
/az/
Пешоянде, ки ибтидо, манбаъ ё ҷудошавиро мефаҳмонад.
ба
/ba/
Пешоянде, ки самт ё мақсади амалро нишон медиҳад.
бад
/bad/
Дорои сифатҳои нописанд; нохуб; зараровар.
барои
/baˈroj/
Пешоянде, ки мақсад, сабаб ё нафъи касеро ифода мекунад.
бача
/baˈt͡ʃa/
Кӯдак; писари хурдсол; фарзанд.
баъд
/baʔd/
Пас аз чизе ё вақте; сонитар.
бе
/be/
Пешоянде, ки набудан ё аз даст додани чизеро мефаҳмонад.
бисёр
/biˈsjor/
Ба миқдори зиёд; хеле; дараҷаи баландро ифода мекунад.
бо
/bo/
Пешоянде, ки ҳамроҳӣ, восита ё усули иҷрои амалро мефаҳмонад.
боз
/boz/
Такрори амал; дигар бор; ҳамчунин.
буд
/bud/
Шакли гузаштаи феъли «будан»; вуҷуд доштан ё дар ҳолате қарор доштан дар замони гузашта.
будан
/buˈdan/
Феъли асосие, ки вуҷуд доштан, дар ҳолате қарор доштан ё пайвасткунандаи хабарро ифода мекунад.
ва
/va/
Пайвандаки пайвасткунандае, ки калимаҳо, ибораҳо ё ҷумлаҳоро ба ҳам мепайвандад.
вақт
/vaqt/
Муддате, ки ҳодисаҳо дар он рӯй медиҳанд; замон.
гап
/ɡap/
Сухан, гуфтугӯ ё калом; фикре, ки ба забон оварда мешавад.
гирифтан
/ɡirifˈtan/
Ба даст овардан ё ба даст гирифтани чизе; қабул кардан.
гуфтан
/ɡufˈtan/
Бо забон баён кардани фикр ё сухан; ба забон овардани чизе.
дар
/dar/
Пешоянде, ки ҷой ё вақти воқеъ шудани чизеро мефаҳмонад.
даст
/dast/
Узви болоии бадан аз китф то ангуштон, ки барои кор ва гирифтан хизмат мекунад.
дасти
/dasˈti/
Узви бадан, ки барои гирифтан ва кор кардан истифода мешавад — шакли изофии «даст».
дигар
/diˈɡar/
Чизи ё каси ғайр аз ин; фарқкунанда аз ин.
дидан
/diˈdan/
Бо чашм дарк кардан ё мушоҳида кардани чизе.
дил
/dil/
Узви ба хунгардиш масъул дар бадан; ҳамчунин макони ҳиссиёт ва муҳаббат.
дирӯз
/diˈrɵz/
Рӯзи пеш аз имрӯз.
додан
/doˈdan/
Чизеро ба ихтиёри каси дигар супоридан; бахшидан.
донистан
/doнисˈtan/
Дар зеҳн доштани маълумот ё огоҳӣ дар бораи чизе; шинохтан.
доштан
/doʃˈtan/
Соҳиб будан ба чизе; дар ихтиёр доштан.
духтар
/duxˈtar/
Фарзанди ҷинси занона; ҳамчунин зани ҷавони ноаҳл.
дӯст
/dɵst/
Касе, ки бо ӯ муносибати наздик ва самимӣ дорӣ; рафиқ.
дӯст доштан
/dɵst doʃˈtan/
Ба касе ё чизе меҳру муҳаббат доштан; писандидан.
забон
/zaˈbon/
Воситаи муоширати одамон; ҳамчунин узви даҳон барои чашидан ва сухан гуфтан.
зан
/zan/
Шахси ҷинси занона; ҳамчунин ҳамсари мард.
зебо
/zeˈbo/
Дорои ҳусну ҷамол; чашмнавоз ва дилрабо.
имрӯз
/imˈrɵz/
Дар рӯзи ҳозира; ҳамин рӯз.
ин
/in/
Ҷонишини ишоратие, ки ба чизу шахси наздик ишора мекунад.
кай
/kaj/
Калимаи саволӣ барои пурсидан дар бораи вақт.
калон
/kaˈlon/
Дорои андозаи бузург; аз миқдори муқаррарӣ зиёд.
кам
/kam/
Ба миқдори андак; на бисёр.
кардан
/karˈdan/
Иҷро кардан ё анҷом додани коре; феъли ёвари серистеъмол.
ки
/ki/
Пайвандаки тобеъкунандае, ки ҷумлаҳои пайравро ба ҷумлаи асосӣ мепайвандад.
китоб
/kiˈtob/
Маҷмӯаи вараҳои чопӣ ё дастнавис, ки барои хондан гирд оварда шудаанд.
кор
/kor/
Фаъолияте, ки барои ба даст овардани натиҷа ё маош иҷро мешавад; меҳнат.
куҷо
/kuˈd͡ʒo/
Калимаи саволӣ барои пурсидан дар бораи ҷой ё макон.
кӣ
/ki/
Ҷонишини саволӣ барои пурсидан дар бораи шахс.
мактаб
/makˈtab/
Муассисае, ки дар он кӯдакон таҳсил мекунанд.
ман
/man/
Ҷонишини шахси якуми танҳо, ки гӯянда худро ифода мекунад.
мард
/mard/
Шахси ҷинси мардона; ҳамчунин рамзи ҷасорат ва мардонагӣ.
мо
/mo/
Ҷонишини шахси якуми ҷамъ, ки гӯяндаро бо дигарон якҷоя ифода мекунад.
модар
/moˈdar/
Зане, ки фарзанд таваллуд кардааст; волидаи зан.
мондан
/monˈdan/
Дар ҷое боқӣ мондан ё чизеро дар ҷое гузоштан.
на
/na/
Ҳиссачаи инкорӣ, ки пеш аз феъл ё дар таркиби «на… на» ба кор меравад.
нав
/nav/
Чизе, ки навакак пайдо ё сохта шудааст; тоза; на кӯҳна.
навиштан
/naviʃˈtan/
Бо қалам ё восита ҳарфу калимаро дар рӯи чизе тасвир кардан.
нағз
/naɣz/
Хуб, писандида ва боарзиш; сифати мусбат.
не
/ne/
Калимаи инкор, ки барои рад кардан ё ҷавоби манфӣ додан истифода мешавад.
нест
/nest/
Шакли инкории «ҳаст»; вуҷуд надоштан ё набудани чизе.
нон
/non/
Хӯроке, ки аз орд, об ва хамиртуруш омода мешавад; ғизои асосии мардум.
нӯшидан
/nɵʃiˈdan/
Моеъро ба даҳон гирифта фурӯ бурдан.
об
/ob/
Моеъи беранг ва бемаза, ки барои зиндагӣ зарур аст.
одам
/oˈdam/
Мавҷуди зиндаи оқил; инсон.
омадан
/oماˈdan/
Ба сӯи гӯянда ё ба ҷое расидан ё наздик шудан.
он
/on/
Ҷонишини ишоратие, ки ба чизу шахси дур ишора мекунад.
онҳо
/onho/
Ҷонишини шахси сеюми ҷамъ, ки ба гурӯҳи одамон ё чизҳо ишора мекунад.
падар
/paˈdar/
Марде, ки фарзанд дорад; волидаи мард.
пеш
/peʃ/
Дар вақти пештар ё дар ҷои дар назди чизе; муқобили ақиб ё баъд.
пул
/pul/
Восита барои хариду фурӯш; асъор ва тангаҳо.
рафтан
/rafˈtan/
Аз ҷое ба ҷои дигар ҳаракат кардан; равона шудан.
роҳ
/roh/
Хатти ҳаракат байни ду ҷой; ҳамчунин тарзи ҳалли масъала.
рӯз
/rɵz/
Муддати аз тулӯъ то ғуруби офтоб; шабонарӯз ҳамчун воҳиди вақт.
сар
/sar/
Қисми болоии бадан, ки майна дар он ҷойгир аст; ибтидо ё сарвар.
сол
/sol/
Муддати даврзании Замин дар атрофи Офтоб, ки дувоздаҳ моҳро дар бар мегирад.
тавонистан
/tavonisˈtan/
Қобилият ё имконияти иҷрои коре доштан.
то
/to/
Пешоянде, ки ҳадди ниҳоии ҷой, вақт ё миқдорро нишон медиҳад.
ту
/tu/
Ҷонишини шахси дуюми танҳо, ки муроҷиати самимӣ ба ҳамсӯҳбатро ифода мекунад.
фардо
/farˈdo/
Рӯзи баъд аз имрӯз.
хеле
/xeˈle/
Дараҷаи баланди сифат ё амалро ифода мекунад; ба андозаи зиёд.
хона
/xoˈna/
Бинои истиқоматӣ, ки одамон дар он зиндагӣ мекунанд.
хондан
/xonˈdan/
Матни навиштаро дарк карда аз назар гузаронидан; ҳамчунин таҳсил кардан.
хостан
/xosˈtan/
Майл ё орзуи чизеро доштан; талаб кардан.
хуб
/xub/
Дорои сифатҳои писандида; накӯ; беайб.
хурд
/xurd/
Дорои андозаи майда; аз миқдори муқаррарӣ камтар.
хуш
/xuʃ/
Дилхуш, писандида ва форам; сабабгори шодӣ.
хӯрдан
/xɵrˈdan/
Ба даҳон гирифтан, ҷоидан ва фурӯ бурдани хӯрок.
чаро
/t͡ʃaˈro/
Калимаи саволӣ барои пурсидан дар бораи сабаб ё иллат.
чашм
/t͡ʃaʃm/
Узви бинишро таъминкунандаи бадан.
чӣ
/t͡ʃi/
Ҷонишини саволӣ барои пурсидан дар бораи чиз ё амал.
чӣ гуна
/t͡ʃi ɡuˈna/
Калимаи саволӣ барои пурсидан дар бораи тарз ё сифати чизе.
шаҳр
/ʃahr/
Маҳалли калони аҳолинишин бо биноҳо, кӯчаҳо ва идораҳо.
шудан
/ʃuˈdan/
Ба ҳолате даромадан, гардидан ё рӯй додани чизе.
шумо
/ʃumo/
Ҷонишини шахси дуюми ҷамъ ва ё муроҷиати эҳтиромона ба як шахс.
як
/jak/
Ададе, ки миқдори ягонаро ифода мекунад; аввалин адад.
ҳа
/ha/
Калимаи тасдиқ, ки барои розигӣ ё ҷавоби мусбат додан истифода мешавад.
ҳам
/ham/
Ҳиссачае, ки маънои «низ» ё «ҳамчунин»-ро ифода мекунад ва илова ё шабоҳатро нишон медиҳад.
ҳама
/haˈma/
Калимае, ки тамоми миқдор ё ҳамаи аъзои гурӯҳро дар бар мегирад.
ҳамеша
/haˈmeʃa/
Дар ҳама вақт; доимо; бетанаффус.
ҳамин
/haˈmin/
Ҷонишини таъкидии ишоратӣ, ки ба ҳамон чизи наздик ё маълум ишора мекунад.
ҳаст
/hast/
Феъле, ки вуҷуд доштан ё мавҷуд буданро дар замони ҳозира ифода мекунад.
ҳозир
/hoˈzir/
Дар ҳамин лаҳза; фавран; ҳамчунин ҳозирбуда.
ҳоло
/hoˈlo/
Дар вақти ҳозира; ҳамин лаҳза; ҳанӯз.
ӯ
/ɵ/
Ҷонишини шахси сеюми танҳо, ки ба одам ишора мекунад (зан ё мард).