Sfoglia il vocabolario Islandese

af

/aːv/

forsetning sem táknar uppruna, orsök eða hluta af einhverju.

aftur

/ˈaftʏr/

atviksorð sem táknar á ný, í annað sinn, eða til baka.

allt

/al̥t/

óákveðið fornafn í hvorugkyni sem táknar heild eða hvert einasta atriði.

alltaf

/ˈal̥taf/

atviksorð sem táknar á öllum tímum, án undantekninga.

annar

/ˈanːar/

altro

pronome indefinito che indica l’altro di due oppure un altro diverso da quello menzionato.

að

/að/

samtenging sem stýrir aukasetningu eða nafnhætti sagnar.

aðeins

/ˈaːðeins/

atviksorð sem táknar einungis, ekki meira en, eða örlítið.

bara

/ˈpaːra/

solo

avverbio che indica soltanto o nient’altro che; comune nel linguaggio colloquiale.

barn

/patn̥/

ungt mannlegt afkvæmi sem enn er ekki fullorðið.

dagur

/ˈtaːɣʏr/

giorno

periodo dalla mezzanotte alla mezzanotte, oppure la parte luminosa della giornata

eftir

/ˈɛftɪr/

forsetning sem táknar tíma á eftir einhverju eða höfund verks.

eiga

/ˈeiːja/

að hafa eignarrétt á einhverju eða vera skyldur til einhvers.

einn

/eitn̥/

töluorðið sem táknar eitt, númer 1.

ekki

/ˈɛhcɪ/

non

avverbio di negazione che nega un verbo o un'affermazione.

en

/ɛːn/

ma

congiunzione che indica un contrasto o una contraddizione tra due membri.

er

/ɛːr/

è

3ª persona singolare del presente del verbo «essere»; indica esistenza o una qualità.

eða

/ˈɛːða/

samtenging sem táknar val milli tveggja eða fleiri kosta.

fara

/ˈfaːra/

að hreyfast frá einum stað til annars, að leggja af stað.

fyrir

/ˈfɪːrɪr/

forsetning sem táknar tilgang, framan við eitthvað eða í þágu einhvers.

gaman

/ˈkaːman/

ánægja eða skemmtun; oft í orðasambandi eins og „það er gaman“.

gera

/ˈcɛːra/

fare

compiere un’azione, creare o causare qualcosa.

geta

/ˈcɛːta/

að vera fær um að gera eitthvað; hafa getu eða möguleika.

gott

/kɔht/

hvorugkynsmynd lýsingarorðsins „góður“; sem er af góðum gæðum eða ánægjulegt.

góður

/ˈkouːðʏr/

sem hefur góða eiginleika, er af háum gæðum eða vænn í lund.

hafa

/ˈhaːva/

avere

avere qualcosa, tenere in mano o possedere qualcosa; anche verbo ausiliare nel tempo composto.

hann

/hanː/

persónufornafn í 3. persónu eintölu karlkyns sem vísar til karlmanns eða karlkyns orðs.

heima

/ˈheiːma/

atviksorð sem táknar að vera á heimili sínu eða staddur í heimahúsi.

heita

/ˈheiːta/

að bera tiltekið nafn.

hjá

/çauː/

presso

preposizione che indica essere presso o vicino a qualcuno, spesso una persona.

hvað

/kvað/

spurnarfornafn sem spyr um hlut, efni eða atburð.

hvaða

/ˈkvaːða/

spurnarfornafn sem spyr um hvaða tegund eða hvern af mörgum kostum.

hver

/kvɛːr/

spurnarfornafn sem spyr um persónu eða einstakling úr hópi.

hvernig

/ˈkvɛtnɪɣ/

come

avverbio interrogativo che chiede il modo o il metodo.

hér

/hjɛːr/

atviksorð sem táknar á þessum stað, nálægt þeim sem talar.

hún

/huːn/

persónufornafn í 3. persónu eintölu kvenkyns sem vísar til konu eða kvenkyns orðs.

hús

/huːs/

bygging sem fólk býr í eða notar.

já

/jauː/

sì

parola di assenso che esprime consenso o risposta affermativa.

kannski

/ˈkʰansciː/

atviksorð sem lýsir óvissu eða möguleika, ef til vill.

koma

/ˈkʰɔːma/

að nálgast eða komast á þann stað þar sem talandinn er.

kona

/ˈkʰɔːna/

fullorðin kvenkyns mannvera; einnig eiginkona.

kvöld

/kvœlt/

síðasti hluti dagsins, þegar tekur að dimma en fyrir nótt.

land

/lant/

afmarkað svæði jarðar með sjálfstæðri stjórn; einnig þurrlendi.

líf

/liːv/

það ástand að vera lifandi; tilvera lífveru frá fæðingu til dauða.

líka

/ˈliːka/

atviksorð sem táknar að eitthvað gildi einnig eða jafnframt.

lítill

/ˈliːtɪtl̥/

sem er smár að stærð eða umfangi.

maður

/ˈmaːðʏr/

mannvera; oft notað um karlmann eða sem óákveðið fornafn um fólk almennt.

með

/mɛːð/

forsetning sem táknar samveru, fylgd eða áhald sem notað er.

mig

/mɪːɣ/

þolfall af persónufornafninu „ég“.

mikill

/ˈmɪːcɪtl̥/

sem er stór, umfangsmikill eða í miklu magni.

mikið

/ˈmɪːcɪð/

molto

avverbio o aggettivo che indica una grande quantità o un alto grado.

minn

/mɪnː/

mio

aggettivo possessivo di prima persona singolare maschile che indica il possesso di chi parla.

mjög

/mjœːɣ/

atviksorð sem styrkir merkingu lýsingarorðs eða atviksorðs, í miklum mæli.

morgunn

/ˈmɔrɣʏnː/

mattina

prima parte del giorno dopo che si è fatto chiaro; il tempo dall’alba fino a mezzogiorno.

mér

/mjɛːr/

þágufall af persónufornafninu „ég“.

nei

/neiː/

neitunarorð sem lýsir höfnun eða neikvæðu svari.

nótt

/nouht/

myrki hluti sólarhringsins, frá kvöldi til morguns.

nú

/nuː/

atviksorð sem táknar þennan tíma, á þessari stundu.

nýr

/niːr/

nuovo

appena venuto all'esistenza, non vecchio o già usato

og

/ɔːɣ/

samtenging sem tengir saman orð, orðasambönd eða setningar sem eru jafngildar.

okkur

/ˈɔhkʏr/

þolfall og þágufall af persónufornafninu „við“.

segja

/ˈsɛiːja/

að tjá eitthvað með orðum, koma boðum á framfæri.

sem

/sɛːm/

tilvísunarfornafn sem tengir tilvísunarsetningu við nafnorð á undan.

sig

/sɪːɣ/

si

pronome riflessivo di terza persona che rimanda all'agente della frase.

sinn

/sɪnː/

afturbeygt eignarfornafn í 3. persónu sem vísar til geranda setningarinnar.

sjá

/sjauː/

vedere

percepire con gli occhi, distinguere qualcosa con la vista.

stór

/stouːr/

sem er mikill að stærð eða umfangi.

svo

/svɔː/

atviksorð sem táknar á þennan hátt, því næst eða í svo miklum mæli.

taka

/ˈtʰaːka/

að grípa eða ná í eitthvað með höndum, eða veita einhverju viðtöku.

til

/tʰɪːl/

forsetning sem táknar stefnu að einhverju eða tilgang.

tveir

/tveiːr/

töluorðið sem táknar tvennt, númer 2.

tími

/ˈtʰiːmɪ/

framvinda atburða; tímabil eða kennslustund.

um

/ʏːm/

forsetning sem táknar efni umfjöllunar eða hreyfingu um svæði.

var

/vaːr/

1. og 3. persóna eintölu í þátíð af sögninni „vera“.

vatn

/vaʰtn̥/

tær, litlaus vökvi sem lífverur þurfa; einnig stöðuvatn.

vel

/vɛːl/

bene

avverbio che indica che qualcosa è fatto in modo buono o adeguato.

vera

/ˈvɛːra/

essere

esistere, trovarsi in un determinato luogo o avere una determinata qualità.

verða

/ˈvɛrða/

að breytast í eitthvað, taka á sig nýtt ástand eða vera skylt að gera.

vilja

/ˈvɪːlja/

volere

desiderare qualcosa, avere desiderio o intenzione.

vinur

/ˈvɪːnʏr/

sem einhver þekkir vel og þykir vænt um; félagi í vináttu.

vita

/ˈvɪːta/

að hafa vitneskju um eitthvað, þekkja staðreynd.

við

/vɪːð/

persónufornafn í 1. persónu fleirtölu sem vísar til þess sem talar og annarra.

yfir

/ˈɪːvɪr/

forsetning sem táknar að vera ofar einhverju eða hreyfingu þvert yfir.

á

/auː/

forsetning sem táknar að eitthvað sé ofan á fleti eða á tilteknum stað.

ár

/auːr/

tímabil sem svarar til eins hrings jarðar um sólina, tólf mánuðir.

ég

/jɛːɣ/

persónufornafn í 1. persónu eintölu sem sá notar sem talar um sjálfan sig.

í

/iː/

forsetning sem táknar staðsetningu innan einhvers eða hreyfingu inn í eitthvað.

úr

/uːr/

forsetning sem táknar að eitthvað komi innan úr einhverju eða sé gert úr efni.

þar

/θaːr/

atviksorð sem táknar á þeim stað, fjær þeim sem talar.

þau

/θœyː/

persónufornafn í 3. persónu fleirtölu hvorugkyns, notað um blandaðan hóp fólks.

það

/θaːð/

persónufornafn í hvorugkyni eintölu sem vísar til hlutar eða óákveðins efnis.

þegar

/ˈθɛːɣar/

samtenging sem táknar tímann sem eitthvað gerist á.

þeir

/θeiːr/

persónufornafn í 3. persónu fleirtölu karlkyns sem vísar til hóps karla eða karlkyns orða.

þessi

/ˈθɛsːɪ/

ábendingarfornafn sem vísar til einhvers sem er nálægt í rúmi eða tíma.

þig

/θɪːɣ/

þolfall af persónufornafninu „þú“.

þinn

/θɪnː/

eignarfornafn í 2. persónu eintölu sem táknar eign viðmælanda.

þið

/θɪːð/

persónufornafn í 2. persónu fleirtölu sem vísar til margra sem ávarpaðir eru.

þurfa

/ˈθʏrva/

að hafa þörf fyrir eitthvað eða vera nauðsynlegt að gera.

því

/θviː/

samtenging sem gefur ástæðu eða orsök, oft í „því að“.

þá

/θauː/

atviksorð sem vísar til liðins eða komandi tíma, á þeim tíma.

þú

/θuː/

persónufornafn í 2. persónu eintölu sem vísar til þess sem ávarpaður er.