読み込み中...
100語が見つかりました
af
/aːv/
forsetning sem táknar uppruna, orsök eða hluta af einhverju.
aftur
/ˈaftʏr/
atviksorð sem táknar á ný, í annað sinn, eða til baka.
allt
/al̥t/
óákveðið fornafn í hvorugkyni sem táknar heild eða hvert einasta atriði.
alltaf
/ˈal̥taf/
atviksorð sem táknar á öllum tímum, án undantekninga.
annar
/ˈanːar/
óákveðið fornafn sem táknar hinn af tveimur eða einhvern annan en þann sem nefndur var.
að
/að/
samtenging sem stýrir aukasetningu eða nafnhætti sagnar.
aðeins
/ˈaːðeins/
atviksorð sem táknar einungis, ekki meira en, eða örlítið.
bara
/ˈpaːra/
ただ
barn
/patn̥/
子ども
dagur
/ˈtaːɣʏr/
tímabil frá miðnætti til miðnættis, eða bjartur hluti sólarhringsins.
eftir
/ˈɛftɪr/
forsetning sem táknar tíma á eftir einhverju eða höfund verks.
eiga
/ˈeiːja/
að hafa eignarrétt á einhverju eða vera skyldur til einhvers.
einn
/eitn̥/
一
ekki
/ˈɛhcɪ/
neitunaratviksorð sem afneitar sögn eða fullyrðingu.
en
/ɛːn/
samtenging sem táknar andstæðu eða mótsögn milli tveggja liða.
er
/ɛːr/
3. persóna eintölu í nútíð af sögninni „vera“; táknar tilvist eða eiginleika.
eða
/ˈɛːða/
samtenging sem táknar val milli tveggja eða fleiri kosta.
fara
/ˈfaːra/
að hreyfast frá einum stað til annars, að leggja af stað.
fyrir
/ˈfɪːrɪr/
〜のために・〜の前に
gaman
/ˈkaːman/
ánægja eða skemmtun; oft í orðasambandi eins og „það er gaman“.
gera
/ˈcɛːra/
する
geta
/ˈcɛːta/
できる
gott
/kɔht/
hvorugkynsmynd lýsingarorðsins „góður“; sem er af góðum gæðum eða ánægjulegt.
góður
/ˈkouːðʏr/
sem hefur góða eiginleika, er af háum gæðum eða vænn í lund.
hafa
/ˈhaːva/
að eiga eitthvað, halda á eða búa yfir einhverju; einnig hjálparsögn í núliðinni tíð.
hann
/hanː/
persónufornafn í 3. persónu eintölu karlkyns sem vísar til karlmanns eða karlkyns orðs.
heima
/ˈheiːma/
atviksorð sem táknar að vera á heimili sínu eða staddur í heimahúsi.
heita
/ˈheiːta/
að bera tiltekið nafn.
hjá
/çauː/
forsetning sem táknar að vera hjá eða í nálægð einhvers, oft persónu.
hvað
/kvað/
spurnarfornafn sem spyr um hlut, efni eða atburð.
hvaða
/ˈkvaːða/
spurnarfornafn sem spyr um hvaða tegund eða hvern af mörgum kostum.
hver
/kvɛːr/
spurnarfornafn sem spyr um persónu eða einstakling úr hópi.
hvernig
/ˈkvɛtnɪɣ/
spurnaratviksorð sem spyr um hátt eða aðferð.
hér
/hjɛːr/
atviksorð sem táknar á þessum stað, nálægt þeim sem talar.
hún
/huːn/
persónufornafn í 3. persónu eintölu kvenkyns sem vísar til konu eða kvenkyns orðs.
hús
/huːs/
家
já
/jauː/
はい
kannski
/ˈkʰansciː/
atviksorð sem lýsir óvissu eða möguleika, ef til vill.
koma
/ˈkʰɔːma/
að nálgast eða komast á þann stað þar sem talandinn er.
kona
/ˈkʰɔːna/
fullorðin kvenkyns mannvera; einnig eiginkona.
kvöld
/kvœlt/
夕方
land
/lant/
afmarkað svæði jarðar með sjálfstæðri stjórn; einnig þurrlendi.
líf
/liːv/
það ástand að vera lifandi; tilvera lífveru frá fæðingu til dauða.
líka
/ˈliːka/
atviksorð sem táknar að eitthvað gildi einnig eða jafnframt.
lítill
/ˈliːtɪtl̥/
小さい
maður
/ˈmaːðʏr/
mannvera; oft notað um karlmann eða sem óákveðið fornafn um fólk almennt.
með
/mɛːð/
forsetning sem táknar samveru, fylgd eða áhald sem notað er.
mig
/mɪːɣ/
þolfall af persónufornafninu „ég“.
mikill
/ˈmɪːcɪtl̥/
sem er stór, umfangsmikill eða í miklu magni.
mikið
/ˈmɪːcɪð/
atviksorð eða lýsingarorð sem táknar stórt magn eða háan gráðu.
minn
/mɪnː/
eignarfornafn í 1. persónu eintölu karlkyns sem táknar eign þess sem talar.
mjög
/mjœːɣ/
atviksorð sem styrkir merkingu lýsingarorðs eða atviksorðs, í miklum mæli.
morgunn
/ˈmɔrɣʏnː/
朝
mér
/mjɛːr/
þágufall af persónufornafninu „ég“.
nei
/neiː/
neitunarorð sem lýsir höfnun eða neikvæðu svari.
nótt
/nouht/
myrki hluti sólarhringsins, frá kvöldi til morguns.
nú
/nuː/
atviksorð sem táknar þennan tíma, á þessari stundu.
nýr
/niːr/
sem er nýlega til orðinn, ekki gamall eða notaður áður.
og
/ɔːɣ/
samtenging sem tengir saman orð, orðasambönd eða setningar sem eru jafngildar.
okkur
/ˈɔhkʏr/
þolfall og þágufall af persónufornafninu „við“.
segja
/ˈsɛiːja/
að tjá eitthvað með orðum, koma boðum á framfæri.
sem
/sɛːm/
〜する
sig
/sɪːɣ/
afturbeygt fornafn í 3. persónu sem vísar aftur til geranda setningarinnar.
sinn
/sɪnː/
afturbeygt eignarfornafn í 3. persónu sem vísar til geranda setningarinnar.
sjá
/sjauː/
að skynja með augunum, greina eitthvað með sjóninni.
stór
/stouːr/
sem er mikill að stærð eða umfangi.
svo
/svɔː/
atviksorð sem táknar á þennan hátt, því næst eða í svo miklum mæli.
taka
/ˈtʰaːka/
að grípa eða ná í eitthvað með höndum, eða veita einhverju viðtöku.
til
/tʰɪːl/
forsetning sem táknar stefnu að einhverju eða tilgang.
tveir
/tveiːr/
töluorðið sem táknar tvennt, númer 2.
tími
/ˈtʰiːmɪ/
時間
um
/ʏːm/
forsetning sem táknar efni umfjöllunar eða hreyfingu um svæði.
var
/vaːr/
だった
vatn
/vaʰtn̥/
tær, litlaus vökvi sem lífverur þurfa; einnig stöðuvatn.
vel
/vɛːl/
atviksorð sem táknar að eitthvað sé gert á góðan eða heppilegan hátt.
vera
/ˈvɛːra/
að vera til, að finnast á tilteknum stað eða að hafa tiltekinn eiginleika.
verða
/ˈvɛrða/
að breytast í eitthvað, taka á sig nýtt ástand eða vera skylt að gera.
vilja
/ˈvɪːlja/
að langa til einhvers, hafa löngun eða ásetning.
vinur
/ˈvɪːnʏr/
sem einhver þekkir vel og þykir vænt um; félagi í vináttu.
vita
/ˈvɪːta/
að hafa vitneskju um eitthvað, þekkja staðreynd.
við
/vɪːð/
私たち
yfir
/ˈɪːvɪr/
forsetning sem táknar að vera ofar einhverju eða hreyfingu þvert yfir.
á
/auː/
forsetning sem táknar að eitthvað sé ofan á fleti eða á tilteknum stað.
ár
/auːr/
tímabil sem svarar til eins hrings jarðar um sólina, tólf mánuðir.
ég
/jɛːɣ/
persónufornafn í 1. persónu eintölu sem sá notar sem talar um sjálfan sig.
í
/iː/
forsetning sem táknar staðsetningu innan einhvers eða hreyfingu inn í eitthvað.
úr
/uːr/
forsetning sem táknar að eitthvað komi innan úr einhverju eða sé gert úr efni.
þar
/θaːr/
atviksorð sem táknar á þeim stað, fjær þeim sem talar.
þau
/θœyː/
彼ら
það
/θaːð/
persónufornafn í hvorugkyni eintölu sem vísar til hlutar eða óákveðins efnis.
þegar
/ˈθɛːɣar/
〜するとき
þeir
/θeiːr/
persónufornafn í 3. persónu fleirtölu karlkyns sem vísar til hóps karla eða karlkyns orða.
þessi
/ˈθɛsːɪ/
ábendingarfornafn sem vísar til einhvers sem er nálægt í rúmi eða tíma.
þig
/θɪːɣ/
þolfall af persónufornafninu „þú“.
þinn
/θɪnː/
eignarfornafn í 2. persónu eintölu sem táknar eign viðmælanda.
þið
/θɪːð/
persónufornafn í 2. persónu fleirtölu sem vísar til margra sem ávarpaðir eru.
þurfa
/ˈθʏrva/
að hafa þörf fyrir eitthvað eða vera nauðsynlegt að gera.
því
/θviː/
samtenging sem gefur ástæðu eða orsök, oft í „því að“.
þá
/θauː/
atviksorð sem vísar til liðins eða komandi tíma, á þeim tíma.
þú
/θuː/
persónufornafn í 2. persónu eintölu sem vísar til þess sem ávarpaður er.
af
/aːv/
forsetning sem táknar uppruna, orsök eða hluta af einhverju.
aftur
/ˈaftʏr/
atviksorð sem táknar á ný, í annað sinn, eða til baka.
allt
/al̥t/
óákveðið fornafn í hvorugkyni sem táknar heild eða hvert einasta atriði.
alltaf
/ˈal̥taf/
atviksorð sem táknar á öllum tímum, án undantekninga.
annar
/ˈanːar/
óákveðið fornafn sem táknar hinn af tveimur eða einhvern annan en þann sem nefndur var.
að
/að/
samtenging sem stýrir aukasetningu eða nafnhætti sagnar.
aðeins
/ˈaːðeins/
atviksorð sem táknar einungis, ekki meira en, eða örlítið.
bara
/ˈpaːra/
ただ
単に、またはそれ以外ではなくそれだけを表す副詞。口語でよく使われる。
barn
/patn̥/
子ども
まだ大人になっていない若い人間の子
dagur
/ˈtaːɣʏr/
tímabil frá miðnætti til miðnættis, eða bjartur hluti sólarhringsins.
eftir
/ˈɛftɪr/
forsetning sem táknar tíma á eftir einhverju eða höfund verks.
eiga
/ˈeiːja/
að hafa eignarrétt á einhverju eða vera skyldur til einhvers.
einn
/eitn̥/
一
1を表す数詞。
ekki
/ˈɛhcɪ/
neitunaratviksorð sem afneitar sögn eða fullyrðingu.
en
/ɛːn/
samtenging sem táknar andstæðu eða mótsögn milli tveggja liða.
er
/ɛːr/
3. persóna eintölu í nútíð af sögninni „vera“; táknar tilvist eða eiginleika.
eða
/ˈɛːða/
samtenging sem táknar val milli tveggja eða fleiri kosta.
fara
/ˈfaːra/
að hreyfast frá einum stað til annars, að leggja af stað.
fyrir
/ˈfɪːrɪr/
〜のために・〜の前に
目的、何かの前、または誰かの利益のためを表す前置詞。
gaman
/ˈkaːman/
ánægja eða skemmtun; oft í orðasambandi eins og „það er gaman“.
gera
/ˈcɛːra/
する
何かを実行する、作る、または引き起こす。
geta
/ˈcɛːta/
できる
何かをすることができる；能力や可能性がある。
gott
/kɔht/
hvorugkynsmynd lýsingarorðsins „góður“; sem er af góðum gæðum eða ánægjulegt.
góður
/ˈkouːðʏr/
sem hefur góða eiginleika, er af háum gæðum eða vænn í lund.
hafa
/ˈhaːva/
að eiga eitthvað, halda á eða búa yfir einhverju; einnig hjálparsögn í núliðinni tíð.
hann
/hanː/
persónufornafn í 3. persónu eintölu karlkyns sem vísar til karlmanns eða karlkyns orðs.
heima
/ˈheiːma/
atviksorð sem táknar að vera á heimili sínu eða staddur í heimahúsi.
heita
/ˈheiːta/
að bera tiltekið nafn.
hjá
/çauː/
forsetning sem táknar að vera hjá eða í nálægð einhvers, oft persónu.
hvað
/kvað/
spurnarfornafn sem spyr um hlut, efni eða atburð.
hvaða
/ˈkvaːða/
spurnarfornafn sem spyr um hvaða tegund eða hvern af mörgum kostum.
hver
/kvɛːr/
spurnarfornafn sem spyr um persónu eða einstakling úr hópi.
hvernig
/ˈkvɛtnɪɣ/
spurnaratviksorð sem spyr um hátt eða aðferð.
hér
/hjɛːr/
atviksorð sem táknar á þessum stað, nálægt þeim sem talar.
hún
/huːn/
persónufornafn í 3. persónu eintölu kvenkyns sem vísar til konu eða kvenkyns orðs.
hús
/huːs/
家
人が住んだり使ったりする建物。
já
/jauː/
はい
同意や肯定の返事を表す間投詞。
kannski
/ˈkʰansciː/
atviksorð sem lýsir óvissu eða möguleika, ef til vill.
koma
/ˈkʰɔːma/
að nálgast eða komast á þann stað þar sem talandinn er.
kona
/ˈkʰɔːna/
fullorðin kvenkyns mannvera; einnig eiginkona.
kvöld
/kvœlt/
夕方
日が暮れ始めてから夜になる前の、1日の終わりの時間。
land
/lant/
afmarkað svæði jarðar með sjálfstæðri stjórn; einnig þurrlendi.
líf
/liːv/
það ástand að vera lifandi; tilvera lífveru frá fæðingu til dauða.
líka
/ˈliːka/
atviksorð sem táknar að eitthvað gildi einnig eða jafnframt.
lítill
/ˈliːtɪtl̥/
小さい
大きさや規模が小さいさま。
maður
/ˈmaːðʏr/
mannvera; oft notað um karlmann eða sem óákveðið fornafn um fólk almennt.
með
/mɛːð/
forsetning sem táknar samveru, fylgd eða áhald sem notað er.
mig
/mɪːɣ/
þolfall af persónufornafninu „ég“.
mikill
/ˈmɪːcɪtl̥/
sem er stór, umfangsmikill eða í miklu magni.
mikið
/ˈmɪːcɪð/
atviksorð eða lýsingarorð sem táknar stórt magn eða háan gráðu.
minn
/mɪnː/
eignarfornafn í 1. persónu eintölu karlkyns sem táknar eign þess sem talar.
mjög
/mjœːɣ/
atviksorð sem styrkir merkingu lýsingarorðs eða atviksorðs, í miklum mæli.
morgunn
/ˈmɔrɣʏnː/
朝
日が昇って明るくなってからの一日の最初の部分。日の出から正午までの時間。
mér
/mjɛːr/
þágufall af persónufornafninu „ég“.
nei
/neiː/
neitunarorð sem lýsir höfnun eða neikvæðu svari.
nótt
/nouht/
myrki hluti sólarhringsins, frá kvöldi til morguns.
nú
/nuː/
atviksorð sem táknar þennan tíma, á þessari stundu.
nýr
/niːr/
sem er nýlega til orðinn, ekki gamall eða notaður áður.
og
/ɔːɣ/
samtenging sem tengir saman orð, orðasambönd eða setningar sem eru jafngildar.
okkur
/ˈɔhkʏr/
þolfall og þágufall af persónufornafninu „við“.
segja
/ˈsɛiːja/
að tjá eitthvað með orðum, koma boðum á framfæri.
sem
/sɛːm/
〜する
先行する名詞に従属節を結びつける関係代名詞。
sig
/sɪːɣ/
afturbeygt fornafn í 3. persónu sem vísar aftur til geranda setningarinnar.
sinn
/sɪnː/
afturbeygt eignarfornafn í 3. persónu sem vísar til geranda setningarinnar.
sjá
/sjauː/
að skynja með augunum, greina eitthvað með sjóninni.
stór
/stouːr/
sem er mikill að stærð eða umfangi.
svo
/svɔː/
atviksorð sem táknar á þennan hátt, því næst eða í svo miklum mæli.
taka
/ˈtʰaːka/
að grípa eða ná í eitthvað með höndum, eða veita einhverju viðtöku.
til
/tʰɪːl/
forsetning sem táknar stefnu að einhverju eða tilgang.
tveir
/tveiːr/
töluorðið sem táknar tvennt, númer 2.
tími
/ˈtʰiːmɪ/
時間
出来事の進行；期間または授業時間。
um
/ʏːm/
forsetning sem táknar efni umfjöllunar eða hreyfingu um svæði.
var
/vaːr/
だった
動詞「vera」の過去形1・3人称単数形。
vatn
/vaʰtn̥/
tær, litlaus vökvi sem lífverur þurfa; einnig stöðuvatn.
vel
/vɛːl/
atviksorð sem táknar að eitthvað sé gert á góðan eða heppilegan hátt.
vera
/ˈvɛːra/
að vera til, að finnast á tilteknum stað eða að hafa tiltekinn eiginleika.
verða
/ˈvɛrða/
að breytast í eitthvað, taka á sig nýtt ástand eða vera skylt að gera.
vilja
/ˈvɪːlja/
að langa til einhvers, hafa löngun eða ásetning.
vinur
/ˈvɪːnʏr/
sem einhver þekkir vel og þykir vænt um; félagi í vináttu.
vita
/ˈvɪːta/
að hafa vitneskju um eitthvað, þekkja staðreynd.
við
/vɪːð/
私たち
話し手と他の人々を指す一人称複数の人称代名詞。
yfir
/ˈɪːvɪr/
forsetning sem táknar að vera ofar einhverju eða hreyfingu þvert yfir.
á
/auː/
forsetning sem táknar að eitthvað sé ofan á fleti eða á tilteknum stað.
ár
/auːr/
tímabil sem svarar til eins hrings jarðar um sólina, tólf mánuðir.
ég
/jɛːɣ/
persónufornafn í 1. persónu eintölu sem sá notar sem talar um sjálfan sig.
í
/iː/
forsetning sem táknar staðsetningu innan einhvers eða hreyfingu inn í eitthvað.
úr
/uːr/
forsetning sem táknar að eitthvað komi innan úr einhverju eða sé gert úr efni.
þar
/θaːr/
atviksorð sem táknar á þeim stað, fjær þeim sem talar.
þau
/θœyː/
彼ら
混成の人々の集まりについて用いられる、三人称複数・中性の人称代名詞。
það
/θaːð/
persónufornafn í hvorugkyni eintölu sem vísar til hlutar eða óákveðins efnis.
þegar
/ˈθɛːɣar/
〜するとき
何かが起こる時点を表す接続詞。
þeir
/θeiːr/
persónufornafn í 3. persónu fleirtölu karlkyns sem vísar til hóps karla eða karlkyns orða.
þessi
/ˈθɛsːɪ/
ábendingarfornafn sem vísar til einhvers sem er nálægt í rúmi eða tíma.
þig
/θɪːɣ/
þolfall af persónufornafninu „þú“.
þinn
/θɪnː/
eignarfornafn í 2. persónu eintölu sem táknar eign viðmælanda.
þið
/θɪːð/
persónufornafn í 2. persónu fleirtölu sem vísar til margra sem ávarpaðir eru.
þurfa
/ˈθʏrva/
að hafa þörf fyrir eitthvað eða vera nauðsynlegt að gera.
því
/θviː/
samtenging sem gefur ástæðu eða orsök, oft í „því að“.
þá
/θauː/
atviksorð sem vísar til liðins eða komandi tíma, á þeim tíma.
þú
/θuː/
persónufornafn í 2. persónu eintölu sem vísar til þess sem ávarpaður er.