ceiling

Het bovenste binnenoppervlak van een kamer.

Etymologie

Van het Middelengelse celing, van ceil „de binnenkant van het dak bekleden of afdekken”, met -ing; uiteindelijk verwant aan het Oudfranse ciel, uit het Latijnse caelum „lucht, hemel”.

Collocaties

een bovengrens, vooral voor prijzen, lonen, uitgaven of groei.

Etymologie

Van de letterlijke betekenis “bovenste binnenkant” uitgebreid in figuurlijke zin tot “bovengrens” of “limiet”.

Collocaties

In de luchtvaart of meteorologie: de hoogte boven de grond van de laagste wolkenlaag die een groot deel van de hemel bedekt.

Etymologie

Een uitbreiding van de betekenis ‘bovenste grens’, toegepast op de schijnbare bovengrens die door wolken wordt gevormd.

Collocaties

In de wiskunde: het kleinste gehele getal dat groter dan of gelijk is aan een gegeven getal.

Etymologie

Een technisch, figuurlijk gebruik, genoemd als tegenhanger van floor in de wiskunde.

Collocaties