horn

/hɔːrn/

hoorn

zelfstandig naamwoord

zelfstandig naamwoord [C]

Een harde, spitse uitgroei op de kop van sommige dieren, zoals runderen, geiten, schapen of neushoorns.

/hɔːrn/

Uitspraak

Etymologie

Uit het Oudengels horn, uit het Proto-Germaans; verwant aan het Latijnse cornu, dat ‘hoorn’ betekent.

Voorbeelden

The goat caught its horn in the fence.

/ðə ɡoʊt kɔːt ɪts hɔːrn ɪn ðə fɛns/

De geit bleef met haar hoorn in het hek haken.

Rhinos are hunted for their horns.

/ˈraɪnoʊz ɑːr ˈhʌntɪd fər ðer hɔːrnz/

Neushoorns worden bejaagd om hun hoorns.

Synoniemen

projection

spike

protuberance

Collocaties

a bull's horn

a goat's horn

rhino horn

curved horns

AI-gegenereerd

zelfstandig naamwoord

telbaar [C]

Een koper blaasinstrument, vooral de Franse hoorn, of een vergelijkbaar blaasinstrument.

/hɔːrn/

Uitspraak

Etymologie

Van het Oudengelse horn; de muzikale betekenis ontwikkelde zich uit instrumenten die oorspronkelijk van dierlijke hoorns werden gemaakt.

Voorbeelden

She learned to play the horn at school.

/ʃiː lɜːrnd tə pleɪ ðə hɔːrn æt skuːl/

Ze leerde op school hoorn te spelen.

The horn section came in on the chorus.

/ðə hɔːrn ˈsɛkʃən keɪm ɪn ɑːn ðə ˈkɔːrəs/

De hoornsectie viel in bij het refrein.

Synoniemen

French horn

brass instrument

wind instrument

Collocaties

play the horn

horn section

French horn

horn player

AI-gegenereerd

zelfstandig naamwoord

[C]

Een apparaat dat een luid waarschuwingsgeluid maakt, vooral in een auto, op een schip of op een fiets.

/hɔːrn/

Uitspraak

Etymologie

Van Oudengels horn; de betekenis ‘waarschuwingsapparaat’ komt van eerdere signaalhoorns van dierenhoorn.

Voorbeelden

He honked the horn to warn the cyclist.

/hiː hɑːŋkt ðə hɔːrn tə wɔːrn ðə ˈsaɪklɪst/

Hij toeterde om de fietser te waarschuwen.

The ship's horn sounded in the fog.

/ðə ʃɪps hɔːrn ˈsaʊndɪd ɪn ðə fɔːɡ/

De scheepstoeter klonk in de mist.

Synoniemen

Collocaties

car horn

sound the horn

honk the horn

ship's horn

AI-gegenereerd

zelfstandig naamwoord

[C, U]

Het harde materiaal waaruit dierenhoorns bestaan, of een voorwerp dat van dit materiaal is gemaakt.

/hɔːrn/

Uitspraak

Etymologie

Van het Oudengelse horn; uitgebreid van het dierlijke lichaamsdeel naar het materiaal en voorwerpen die ervan zijn gemaakt.

Voorbeelden

The buttons were carved from horn.

/ðə ˈbʌtnz wɜːr kɑːrvd frəm hɔːrn/

De knopen waren uit hoorn gesneden.

He carried a powder horn on his belt.

/hiː ˈkærid ə ˈpaʊdər hɔːrn ɑːn hɪz bɛlt/

Hij droeg een kruitfles van hoorn aan zijn gordel.

Synoniemen

keratin

horn material

Collocaties

carved from horn

made of horn

powder horn

drinking horn

AI-gegenereerd

werkwoord

[T]

Met de horens stoten, doorboren of wegduwen.

/hɔːrn/

Uitspraak

Etymologie

Van het zelfstandig naamwoord horn, verwijzend naar de handeling van het gebruik van horens om te stoten of te doorboren.

Voorbeelden

Bulls can horn a careless handler.

/bʊlz kæn hɔːrn ə ˈkerləs ˈhændlər/

Bullen kunnen een onvoorzichtige verzorger hornen.

Deer sometimes horn each other during fights.

/dɪr ˈsʌmtaɪmz hɔːrn iːtʃ ˈʌðər ˈdʊrɪŋ faɪts/

Herten hornen elkaar soms tijdens gevechten.

Synoniemen

Collocaties

horn an attacker

horn a handler

horn each other

AI-gegenereerd

horn — Engels definitie, uitspraak & voorbeelden | OwnSlides

Terug naar Engels woordenboek

horn

/hɔːrn/

hoorn

zelfstandig naamwoord

zelfstandig naamwoord [C]

Een harde, spitse uitgroei op de kop van sommige dieren, zoals runderen, geiten, schapen of neushoorns.

/hɔːrn/

Uitspraak

Etymologie

Uit het Oudengels horn, uit het Proto-Germaans; verwant aan het Latijnse cornu, dat ‘hoorn’ betekent.

Voorbeelden

The goat caught its horn in the fence.

/ðə ɡoʊt kɔːt ɪts hɔːrn ɪn ðə fɛns/

De geit bleef met haar hoorn in het hek haken.

Rhinos are hunted for their horns.

/ˈraɪnoʊz ɑːr ˈhʌntɪd fər ðer hɔːrnz/

Neushoorns worden bejaagd om hun hoorns.

Synoniemen

projection

spike

protuberance

Collocaties

a bull's horn

a goat's horn

rhino horn

curved horns

AI-gegenereerd

zelfstandig naamwoord

telbaar [C]

Een koper blaasinstrument, vooral de Franse hoorn, of een vergelijkbaar blaasinstrument.

/hɔːrn/

Uitspraak

Etymologie

Van het Oudengelse horn; de muzikale betekenis ontwikkelde zich uit instrumenten die oorspronkelijk van dierlijke hoorns werden gemaakt.

Voorbeelden

She learned to play the horn at school.

/ʃiː lɜːrnd tə pleɪ ðə hɔːrn æt skuːl/

Ze leerde op school hoorn te spelen.

The horn section came in on the chorus.

/ðə hɔːrn ˈsɛkʃən keɪm ɪn ɑːn ðə ˈkɔːrəs/

De hoornsectie viel in bij het refrein.

Synoniemen

French horn

brass instrument

wind instrument

Collocaties

play the horn

horn section

French horn

horn player

AI-gegenereerd

zelfstandig naamwoord

[C]

Een apparaat dat een luid waarschuwingsgeluid maakt, vooral in een auto, op een schip of op een fiets.

/hɔːrn/

Uitspraak

Etymologie

Van Oudengels horn; de betekenis ‘waarschuwingsapparaat’ komt van eerdere signaalhoorns van dierenhoorn.

Voorbeelden

He honked the horn to warn the cyclist.

/hiː hɑːŋkt ðə hɔːrn tə wɔːrn ðə ˈsaɪklɪst/

Hij toeterde om de fietser te waarschuwen.

The ship's horn sounded in the fog.

/ðə ʃɪps hɔːrn ˈsaʊndɪd ɪn ðə fɔːɡ/

De scheepstoeter klonk in de mist.

Synoniemen

Collocaties

car horn

sound the horn

honk the horn

ship's horn

AI-gegenereerd

zelfstandig naamwoord

[C, U]

Het harde materiaal waaruit dierenhoorns bestaan, of een voorwerp dat van dit materiaal is gemaakt.

/hɔːrn/

Uitspraak

Etymologie

Van het Oudengelse horn; uitgebreid van het dierlijke lichaamsdeel naar het materiaal en voorwerpen die ervan zijn gemaakt.

Voorbeelden

The buttons were carved from horn.

/ðə ˈbʌtnz wɜːr kɑːrvd frəm hɔːrn/

De knopen waren uit hoorn gesneden.

He carried a powder horn on his belt.

/hiː ˈkærid ə ˈpaʊdər hɔːrn ɑːn hɪz bɛlt/

Hij droeg een kruitfles van hoorn aan zijn gordel.

Synoniemen

keratin

horn material

Collocaties

carved from horn

made of horn

powder horn

drinking horn

AI-gegenereerd

werkwoord

[T]

Met de horens stoten, doorboren of wegduwen.

/hɔːrn/

Uitspraak

Etymologie

Van het zelfstandig naamwoord horn, verwijzend naar de handeling van het gebruik van horens om te stoten of te doorboren.

Voorbeelden

Bulls can horn a careless handler.

/bʊlz kæn hɔːrn ə ˈkerləs ˈhændlər/

Bullen kunnen een onvoorzichtige verzorger hornen.

Deer sometimes horn each other during fights.

/dɪr ˈsʌmtaɪmz hɔːrn iːtʃ ˈʌðər ˈdʊrɪŋ faɪts/

Herten hornen elkaar soms tijdens gevechten.

Synoniemen

Collocaties

horn an attacker

horn a handler

horn each other

AI-gegenereerd