nice

Aangenaam, plezierig of aantrekkelijk.

Etymologie

Afkomstig uit het Middelengelse nice, dat oorspronkelijk ‘dom’ of ‘onwetend’ betekende, uit het Oudfranse nice, uit het Latijnse nescius ‘onwetend, niet wetend’. De moderne positieve betekenis ontwikkelde zich later.

Collocaties

Vriendelijk, behulpzaam of attent.

Etymologie

Van het Middelengelse nice, oorspronkelijk met de betekenis ‘dwazig’ of ‘onwetend’, uit het Oudfranse nice, uit het Latijn nescius ‘onwetend, niet wetend’. De moderne positieve betekenis ontwikkelde zich later.

Collocaties

Goed genoeg; bevredigend of aanvaardbaar, hoewel niet per se uitstekend.

Etymologie

Van het Middelengelse nice, oorspronkelijk met de betekenis ‘dwaas’ of ‘onwetend’, uit het Oudfranse nice, uit het Latijnse nescius ‘onwetend, niet wetend’. De moderne positieve betekenis ontwikkelde zich later.

Collocaties

Subtiel, precies of waarvoor een zorgvuldig oordeel nodig is.

Etymologie

Uit het Middelengels nice, oorspronkelijk met de betekenis ‘dwaas’ of ‘onwetend’, uit het Oudfrans nice, uit het Latijn nescius ‘onwetend, niet wetend’. Deze betekenis ligt dichter bij eerdere betekenissen die verband houden met fijnheid en exactheid.

Collocaties

Gebruikt om goedkeuring, genoegen of bewondering uit te drukken.

Etymologie

Van het bijvoeglijk naamwoord nice, elliptisch gebruikt als uitroep van goedkeuring.