calma

Kalmte; een toestand van sereniteit, stilte of afwezigheid van opwinding, lawaai of verstoring.

Etymologie

Uit het Latijn cauma, uit het Grieks kaûma, oorspronkelijk verwijzend naar hitte of de stilheid die met hitte samenhangt; later gebruikt voor stil weer en kalmte.

Collocaties

Derde persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van indicatief van calmar: hij, zij of het kalmeert, sust of maakt iemand of iets minder geagiteerd.

Etymologie

Van het werkwoord calmar, afgeleid van het zelfstandig naamwoord calma.

Collocaties

Informele gebiedende wijs enkelvoud van calmar: iemand of iets kalmeren of tot rust brengen.

Etymologie

Van het werkwoord calmar, afgeleid van het zelfstandig naamwoord calma.

Collocaties