Laden...
rúst
rust
1
zelfstandig naamwoord[U]
rust; een periode of toestand waarin men niet werkt, beweegt of actief is, vooral om te herstellen.
Uitspraak
Etymologie
Afkomstig van Middelnederlands ruste, van een West-Germaans woord dat ‘rust, stilte’ betekent; verwant aan Duits Rast en Engels rest.
Voorbeelden
Na het werk heb ik rust nodig.
De arts raadde haar veel rust aan.
Synoniemen
Antoniemen
Collocaties
AI-gegenereerd
2
zelfstandig naamwoord[U]
vrede, stilte of kalmte; afwezigheid van lawaai, onrust, angst of conflict.
Uitspraak
Etymologie
Van Middelnederlands ruste, uit een West-Germaans woord dat ‘rust, luwte’ betekent; verwant aan Duits Rast en Engels rest.
Voorbeelden
Er heerste rust in de straat.
Ze zocht rust na een drukke dag.
Collocaties
AI-gegenereerd
3
werkwoord[I]; finitieve vorm van rusten
tegenwoordige tijd, enkelvoud van rusten: uitrusten of een rust nemen.
Uitspraak
Etymologie
Van het Nederlandse rusten, afgeleid van het zelfstandig naamwoord rust ‘rust, vrede’.
Voorbeelden
Ik rust even na de wandeling.
Hij rust elke middag een uur.
Synoniemen
Collocaties
AI-gegenereerd