1
przymiotnikForma przydawkowa zwykle koppige.
uparty; obstinacyjny; niechętny do zmiany swojego zdania, decyzji lub zachowania
kóppig
Etymologia
Od niderlandzkiego koppig, od kop oznaczającego „głowa” oraz przyrostka przymiotnikowego -ig, dosłownie „głowaty” lub „krnąbrny”.
Przykłady
Die kind is koppig en wil nie luister nie.
Die kínd is kóppig en wil nie lúister nie.
Dziecko jest uparte i nie chce słuchać.
Moenie so koppig wees nie; luister na raad.
Moenie so kóppig wees nie; lúister na ráad.
Nie bądź taki uparty; słuchaj rad.
Kolokacje
koppig wees
koppig bly
’n koppige kind
’n koppige houding
koppige weerstand
Wygenerowane przez AI