1
czasownik[I]
spać; być w naturalnym stanie odpoczynku, w którym oczy są zamknięte, a świadomość jest obniżona
sláap
Etymologia
Od niderlandzkiego slaap, spokrewnione z germańskim czasownikiem oznaczającym spanie.
Przykłady
Die baba slaap in die wiegie.
Die bába sláap in die wíegie.
Dziecko śpi w kołysce.
Ek slaap gewoonlik agt uur per nag.
Ék sláap gewóonlik ágt úur per nág.
Zwykle śpię osiem godzin na dobę.
Antonimy
Kolokacje
Wygenerowane przez AI