1
rzeczownik[U]
gniew; silne uczucie irytacji, niezadowolenia lub wrogości.
dícter
Etymologia
Od walijskiego dic, związanego z digio „gniewać, obrażać”, z abstrakcyjnym przyrostkiem tworzącym rzeczowniki -ter.
Przykłady
Roedd dicter yn ei lais.
Róedd dícter yn ei láis.
W jego głosie słychać było gniew.
Roedd y dicter rhwng y ddau deulu'n amlwg.
Róedd y dícter rhwng y ddau téulu'n ámlwg.
Gniew między dwiema rodzinami był oczywisty.
Llenwyd hi â dicter ar ôl clywed y newyddion.
Llénwyd hi â dícter ar ôl clýwed y newýddion.
Ogarnął ją gniew po usłyszeniu wiadomości.
Antonimy
Kolokacje
llawn dicter
mewn dicter
dicter cyfiawn
mynegi dicter
codi dicter
Wygenerowane przez AI