1
rzeczownik[U]
uczucie złości lub niecierpliwości
/ˌɪrɪˈteɪʃən/
Wymowa
Etymologia
From Middle French irritation and Latin irritatio, from irritare meaning “to excite, provoke, irritate.”
Przykłady
Her constant tapping caused irritation during the meeting.
/hɝ ˈkɑnstənt ˈtæpɪŋ kɔzd ˌɪrɪˈteɪʃən ˈdʊrɪŋ ðə ˈmitɪŋ/
Jej ciągłe stukanie wywołało irytację podczas spotkania.
He tried to hide his irritation when the train was delayed again.
/hi traɪd tə haɪd hɪz ˌɪrɪˈteɪʃən wɛn ðə treɪn wəz dɪˈleɪd əˈɡɛn/
Starał się ukryć swoją irytację, gdy pociąg znów się spóźnił.
Antonimy
Kolokacje
Wygenerowane przez AI