subject

rzecz, idea lub osoba, o której się mówi, którą się bada lub z którą się postępuje

Etymologia

Od łacińskiego subjectus, imiesłowu przeszłego od subicere, oznaczającego „kłaść pod”, za pośrednictwem starofrancuskiego suget i średnioangielskiego.

Kolokacje

dziedzina wiedzy studiowana w szkole, college’u lub na uniwersytecie

Etymologia

Od łacińskiego subjectus, imiesłowu biernego od subicere, znaczącego „kłaść pod”, za pośrednictwem starofrancuskiego suget i średnioangielskiego.

Kolokacje

w gramatyce: rzeczownik, fraza rzeczownikowa lub zaimek, który zwykle wskazuje, kto lub co wykonuje czynność wyrażoną przez czasownik albo jest opisywany przez orzeczenie

Etymologia

Od łacińskiego subjectus, imiesłowu przeszłego od subicere, znaczącego „kłaść pod”, przez starofrancuskie suget i średnioangielski.

Kolokacje

osoba podlegająca władzy władcy, państwa lub rządu; także osoba lub zwierzę używane w eksperymencie lub badaniu

Etymologia

Od łacińskiego subjectus, imiesłowu przeszłego od subicere, oznaczającego „umieszczać pod”, za pośrednictwem starofrancuskiego suget i średnioangielskiego.

Kolokacje

podatny na coś, zwłaszcza na coś nieprzyjemnego; zależny od czegoś lub uzależniony od czegoś

Etymologia

Od łacińskiego subjectus, oznaczającego „położony pod” lub „odpowiedzialny”, za pośrednictwem starofrancuskiego i średnioangielskiego.

Kolokacje

podlegający władzy, kontroli lub rządom kogoś lub czegoś

Etymologia

Od łacińskiego subjectus, oznaczającego „położony pod” lub „podległy”, za pośrednictwem starofrancuskiego i średnioangielskiego.

Kolokacje

sprawić, że ktoś lub coś doświadcza czegoś lub podlega czemuś, często czemuś trudnemu albo nieprzyjemnemu

Etymologia

Od łacińskiego subicere, znaczącego „rzucać lub kłaść pod”, przez starofrancuski i średnioangielski.

Kolokacje

doprowadzić osobę, grupę lub miejsce pod kontrolę albo władzę

Etymologia

Od łacińskiego subicere, oznaczającego „rzucić lub umieścić pod czymś”, za pośrednictwem starofrancuskiego i średnioangielskiego.

Kolokacje