1
rzeczownik[U]
Nagły, silny i często niekontrolowany strach lub alarm; panika.
pánico
Wymowa
Etymologia
From Latin panicus, from Greek panikós, related to Pan, the god whose presence was believed to cause sudden terror.
Przykłady
Al ver el fuego, sintió pánico y salió corriendo.
Al vér el fuégo, sintió pánico y salió corriéndo.
Widząc ogień, wpadł w panikę i wybiegł.
El pánico se extendió por la sala durante el terremoto.
El pánico se extendió por la sála duránte el terremóto.
Podczas trzęsienia ziemi panika rozprzestrzeniła się po sali.
Kolokacje
Wygenerowane przez AI