1
rzeczownik[U]
Stan napięcia psychicznego lub emocjonalnego spowodowany presją, zmartwieniem lub trudnymi okolicznościami.
/stʁɛs/
Wymowa
Etymologia
Borrowed from English stress, meaning ‘pressure, tension’; ultimately related to Old French estrece, ‘narrowness, oppression’.
Przykłady
Le stress avant l’examen l’empêchait de dormir.
/lə stʁɛs avɑ̃ lɛɡzamɛ̃ lɑ̃pɛʃɛ də dɔʁmiʁ/
Stres przed egzaminem nie pozwalał mu zasnąć.
Elle apprend à gérer son stress au travail.
/ɛl apʁɑ̃ a ʒeʁe sɔ̃ stʁɛs o tʁavaj/
Ona uczy się radzić sobie ze swoim stresem w pracy.
Kolokacje
gérer son stress
être soumis au stress
stress au travail
niveau de stress
stress chronique
Wygenerowane przez AI