Przeglądaj słownictwo Islandzki

af

/aːv/

forsetning sem táknar uppruna, orsök eða hluta af einhverju.

aftur

/ˈaftʏr/

znowu

przysłówek oznaczający na nowo, po raz drugi albo z powrotem.

allt

/al̥t/

óákveðið fornafn í hvorugkyni sem táknar heild eða hvert einasta atriði.

alltaf

/ˈal̥taf/

atviksorð sem táknar á öllum tímum, án undantekninga.

annar

/ˈanːar/

drugi, inny

nieokreślony zaimek oznaczający drugiego z dwóch lub kogoś innego niż wcześniej wymieniony.

að

/að/

samtenging sem stýrir aukasetningu eða nafnhætti sagnar.

aðeins

/ˈaːðeins/

tylko

przysłówek oznaczający wyłącznie, nie więcej niż albo odrobinę

bara

/ˈpaːra/

atviksorð sem táknar einungis eða ekkert annað en; algengt í talmáli.

barn

/patn̥/

dziecko

młode ludzkie potomstwo, które nie jest jeszcze dorosłe.

dagur

/ˈtaːɣʏr/

tímabil frá miðnætti til miðnættis, eða bjartur hluti sólarhringsins.

eftir

/ˈɛftɪr/

forsetning sem táknar tíma á eftir einhverju eða höfund verks.

eiga

/ˈeiːja/

mieć, posiadać

mieć prawo własności do czegoś albo być do czegoś zobowiązanym.

einn

/eitn̥/

töluorðið sem táknar eitt, númer 1.

ekki

/ˈɛhcɪ/

neitunaratviksorð sem afneitar sögn eða fullyrðingu.

en

/ɛːn/

ale

spójnik wyrażający przeciwstawienie lub sprzeczność między dwoma członami.

er

/ɛːr/

3. persóna eintölu í nútíð af sögninni „vera“; táknar tilvist eða eiginleika.

eða

/ˈɛːða/

samtenging sem táknar val milli tveggja eða fleiri kosta.

fara

/ˈfaːra/

iść

poruszać się z jednego miejsca do drugiego, wyruszać

fyrir

/ˈfɪːrɪr/

forsetning sem táknar tilgang, framan við eitthvað eða í þágu einhvers.

gaman

/ˈkaːman/

ánægja eða skemmtun; oft í orðasambandi eins og „það er gaman“.

gera

/ˈcɛːra/

að framkvæma verk, búa til eða valda einhverju.

geta

/ˈcɛːta/

að vera fær um að gera eitthvað; hafa getu eða möguleika.

gott

/kɔht/

dobry

nijaka forma przymiotnika „dobry”; taki, który ma dobrą jakość lub jest przyjemny.

góður

/ˈkouːðʏr/

sem hefur góða eiginleika, er af háum gæðum eða vænn í lund.

hafa

/ˈhaːva/

að eiga eitthvað, halda á eða búa yfir einhverju; einnig hjálparsögn í núliðinni tíð.

hann

/hanː/

on

zaimek osobowy w 3. osobie liczby pojedynczej rodzaju męskiego, odnoszący się do mężczyzny lub wyrazu rodzaju męskiego.

heima

/ˈheiːma/

w domu

przysłówek oznaczający, że ktoś jest u siebie w domu lub przebywa w domu.

heita

/ˈheiːta/

að bera tiltekið nafn.

hjá

/çauː/

forsetning sem táknar að vera hjá eða í nálægð einhvers, oft persónu.

hvað

/kvað/

spurnarfornafn sem spyr um hlut, efni eða atburð.

hvaða

/ˈkvaːða/

spurnarfornafn sem spyr um hvaða tegund eða hvern af mörgum kostum.

hver

/kvɛːr/

spurnarfornafn sem spyr um persónu eða einstakling úr hópi.

hvernig

/ˈkvɛtnɪɣ/

spurnaratviksorð sem spyr um hátt eða aðferð.

hér

/hjɛːr/

atviksorð sem táknar á þessum stað, nálægt þeim sem talar.

hún

/huːn/

ona

zaimek osobowy 3. osoby liczby pojedynczej rodzaju żeńskiego, odnoszący się do kobiety lub rzeczownika rodzaju żeńskiego.

hús

/huːs/

bygging sem fólk býr í eða notar.

já

/jauː/

játunarorð sem lýsir samþykki eða jákvæðu svari.

kannski

/ˈkʰansciː/

atviksorð sem lýsir óvissu eða möguleika, ef til vill.

koma

/ˈkʰɔːma/

að nálgast eða komast á þann stað þar sem talandinn er.

kona

/ˈkʰɔːna/

fullorðin kvenkyns mannvera; einnig eiginkona.

kvöld

/kvœlt/

síðasti hluti dagsins, þegar tekur að dimma en fyrir nótt.

land

/lant/

kraj

wydzielony obszar ziemi z samodzielnym rządem; także ląd.

líf

/liːv/

það ástand að vera lifandi; tilvera lífveru frá fæðingu til dauða.

líka

/ˈliːka/

atviksorð sem táknar að eitthvað gildi einnig eða jafnframt.

lítill

/ˈliːtɪtl̥/

sem er smár að stærð eða umfangi.

maður

/ˈmaːðʏr/

mannvera; oft notað um karlmann eða sem óákveðið fornafn um fólk almennt.

með

/mɛːð/

z

przyimek oznaczający współobecność, towarzyszenie lub narzędzie użyte do wykonania czynności.

mig

/mɪːɣ/

þolfall af persónufornafninu „ég“.

mikill

/ˈmɪːcɪtl̥/

sem er stór, umfangsmikill eða í miklu magni.

mikið

/ˈmɪːcɪð/

atviksorð eða lýsingarorð sem táknar stórt magn eða háan gráðu.

minn

/mɪnː/

eignarfornafn í 1. persónu eintölu karlkyns sem táknar eign þess sem talar.

mjög

/mjœːɣ/

atviksorð sem styrkir merkingu lýsingarorðs eða atviksorðs, í miklum mæli.

morgunn

/ˈmɔrɣʏnː/

fyrsti hluti dagsins eftir að birtir; tíminn frá sólarupprás fram til hádegis.

mér

/mjɛːr/

mi

forma celownika zaimka osobowego „ja”.

nei

/neiː/

neitunarorð sem lýsir höfnun eða neikvæðu svari.

nótt

/nouht/

myrki hluti sólarhringsins, frá kvöldi til morguns.

nú

/nuː/

atviksorð sem táknar þennan tíma, á þessari stundu.

nýr

/niːr/

sem er nýlega til orðinn, ekki gamall eða notaður áður.

og

/ɔːɣ/

samtenging sem tengir saman orð, orðasambönd eða setningar sem eru jafngildar.

okkur

/ˈɔhkʏr/

þolfall og þágufall af persónufornafninu „við“.

segja

/ˈsɛiːja/

mówić

wyrażać coś słowami, przekazywać wiadomość.

sem

/sɛːm/

tilvísunarfornafn sem tengir tilvísunarsetningu við nafnorð á undan.

sig

/sɪːɣ/

się

zaimek zwrotny w 3. osobie odnoszący się z powrotem do sprawcy zdania

sinn

/sɪnː/

afturbeygt eignarfornafn í 3. persónu sem vísar til geranda setningarinnar.

sjá

/sjauː/

að skynja með augunum, greina eitthvað með sjóninni.

stór

/stouːr/

sem er mikill að stærð eða umfangi.

svo

/svɔː/

atviksorð sem táknar á þennan hátt, því næst eða í svo miklum mæli.

taka

/ˈtʰaːka/

að grípa eða ná í eitthvað með höndum, eða veita einhverju viðtöku.

til

/tʰɪːl/

do

przyimek oznaczający kierunek do czegoś lub cel.

tveir

/tveiːr/

töluorðið sem táknar tvennt, númer 2.

tími

/ˈtʰiːmɪ/

framvinda atburða; tímabil eða kennslustund.

um

/ʏːm/

o, wokół

przyimek oznaczający temat wypowiedzi lub ruch wokół jakiegoś obszaru.

var

/vaːr/

był

1. i 3. osoba liczby pojedynczej czasu przeszłego czasownika „być”.

vatn

/vaʰtn̥/

woda

przezroczysta, bezbarwna ciecz potrzebna organizmom żywym; także jezioro.

vel

/vɛːl/

dobrze

przysłówek oznaczający, że coś jest zrobione w dobry lub odpowiedni sposób.

vera

/ˈvɛːra/

być

istnieć, znajdować się w określonym miejscu albo mieć określoną cechę.

verða

/ˈvɛrða/

að breytast í eitthvað, taka á sig nýtt ástand eða vera skylt að gera.

vilja

/ˈvɪːlja/

að langa til einhvers, hafa löngun eða ásetning.

vinur

/ˈvɪːnʏr/

przyjaciel

osoba, którą ktoś dobrze zna i lubi; towarzysz w przyjaźni.

vita

/ˈvɪːta/

að hafa vitneskju um eitthvað, þekkja staðreynd.

við

/vɪːð/

my

zaimek osobowy w 1. osobie liczby mnogiej, odnoszący się do mówiącego i innych.

yfir

/ˈɪːvɪr/

forsetning sem táknar að vera ofar einhverju eða hreyfingu þvert yfir.

á

/auː/

forsetning sem táknar að eitthvað sé ofan á fleti eða á tilteknum stað.

ár

/auːr/

tímabil sem svarar til eins hrings jarðar um sólina, tólf mánuðir.

ég

/jɛːɣ/

persónufornafn í 1. persónu eintölu sem sá notar sem talar um sjálfan sig.

í

/iː/

w

przyimek oznaczający położenie wewnątrz czegoś lub ruch do wnętrza czegoś.

úr

/uːr/

forsetning sem táknar að eitthvað komi innan úr einhverju eða sé gert úr efni.

þar

/θaːr/

atviksorð sem táknar á þeim stað, fjær þeim sem talar.

þau

/θœyː/

persónufornafn í 3. persónu fleirtölu hvorugkyns, notað um blandaðan hóp fólks.

það

/θaːð/

to

zaimek osobowy rodzaju nijakiego w liczbie pojedynczej odnoszący się do przedmiotu lub nieokreślonej treści.

þegar

/ˈθɛːɣar/

kiedy

spójnik oznaczający czas, w którym coś się dzieje.

þeir

/θeiːr/

oni

zaimek osobowy w 3. osobie liczby mnogiej rodzaju męskiego, odnoszący się do grupy mężczyzn lub rzeczowników rodzaju męskiego.

þessi

/ˈθɛsːɪ/

ten

zaimek wskazujący odnoszący się do czegoś, co znajduje się blisko w przestrzeni lub czasie.

þig

/θɪːɣ/

cię

Biernik zaimka osobowego «ty».

þinn

/θɪnː/

eignarfornafn í 2. persónu eintölu sem táknar eign viðmælanda.

þið

/θɪːð/

persónufornafn í 2. persónu fleirtölu sem vísar til margra sem ávarpaðir eru.

þurfa

/ˈθʏrva/

að hafa þörf fyrir eitthvað eða vera nauðsynlegt að gera.

því

/θviː/

ponieważ

spójnik wyrażający przyczynę lub powód, często w konstrukcji „því að”.

þá

/θauː/

atviksorð sem vísar til liðins eða komandi tíma, á þeim tíma.

þú

/θuː/

persónufornafn í 2. persónu eintölu sem vísar til þess sem ávarpaður er.