1
rzeczownik[C]
Małe, przenośne urządzenie służące do wytwarzania płomienia, zwłaszcza do zapalania papierosów, świec lub ognia; zapalniczka.
žiebtu'vėlis
Wymowa
Etymologia
Derived from Lithuanian žiebti “to kindle, to light” with the noun-forming/diminutive element -uvėlis.
Przykłady
Ant stalo gulėjo senas žiebtuvėlis.
Ant 'stalo gu'lėjo 'senas žiebtu'vėlis.
Na stole leżała stara zapalniczka.
Pametęs žiebtuvėlį, jis negalėjo uždegti žvakės.
Pa'metęs žiebtu'vėlį, jis nega'lėjo už'degti 'žvakės.
Po zgubieniu zapalniczki nie mógł zapalić świecy.
Kolokacje
dujinis žiebtuvėlis
benzininis žiebtuvėlis
vienkartinis žiebtuvėlis
uždegti žiebtuvėliu
Wygenerowane przez AI