rzeczownik

[C]

pocałunek; akt dotknięcia kogoś lub czegoś ustami jako wyraz uczucia, powitania, szacunku lub pożądania.

buči'nys

Wymowa

Etymologia

Derived from Lithuanian bučiuoti, “to kiss,” with the noun-forming suffix -inys.

Przykłady

Ji padovanojo jam švelnų bučinį į skruostą.

Ji padova'nojo jam 'švelnų buči'nį į 'skruostą.

Dała mu delikatny pocałunek w policzek.

Pirmasis bučinys jiems liko nepamirštamas.

Pir'masis buči'nys jiems 'liko nepamir'štamas.

Ich pierwszy pocałunek pozostał dla nich niezapomniany.

Atsisveikindama mama paliko bučinį ant vaiko kaktos.

Atsisveikin'dama 'mama pa'liko buči'nį ant 'vaiko 'kaktos.

Żegnając się, matka zostawiła pocałunek na czole dziecka.

Synonimy

Kolokacje

pirmasis bučinys

švelnus bučinys

aistringas bučinys

atsisveikinimo bučinys

bučinys į skruostą

Wygenerowane przez AI