czasownik

[T]; zwykle używane z rzeczownikiem w dopełniaczu lub z bezokolicznikiem

pierwsza osoba liczby pojedynczej czasu teraźniejszego od norėti: chcę, życzę sobie, chciałbym

nóriu

Wymowa

Etymologia

Forma odmieniona litewskiego norėti „chcieć, życzyć sobie”, od bałtyckiego rdzenia czasownikowego oznaczającego „pragnąć, chcieć”.

Przykłady

Noriu kavos.

Nóriu kavos.

Chcę kawy.

Aš noriu namo.

Aš nóriu namo.

Chcę iść do domu.

Noriu išmokti lietuviškai.

Nóriu išmokti lietuviškai.

Chcę nauczyć się litewskiego.

Synonimy

Antonimy

Kolokacje

noriu valgyti

noriu miego

noriu kavos

noriu žinoti

noriu pasakyti

Wygenerowane przez AI