1
rzeczownik[U]
Cecha lub stan bycia spontanicznym; działanie lub zachodzenie w sposób naturalny, bez planowania lub zewnętrznego przymusu.
spontaniškúmas
Wymowa
Etymologia
From Lithuanian spontaniškas “spontaneous” + the noun-forming suffix -umas; ultimately related to Latin spontaneus “voluntary, of one’s own accord.”
Przykłady
Jo spontaniškumas visus maloniai nustebino.
Jó spontaniškúmas vísus maloniaí nustebíno.
Jego spontaniczność mile wszystkich zaskoczyła.
Kūryboje spontaniškumas dažnai padeda rasti naujų idėjų.
Kūrýboje spontaniškúmas dážnai padéda rásti naujų́ idėjų́.
W twórczości spontaniczność często pomaga znaleźć nowe pomysły.
Kolokacje
kūrybinis spontaniškumas
vaikiškas spontaniškumas
natūralus spontaniškumas
spontaniškumo jausmas
Wygenerowane przez AI