1
czasownik[T]
stwierdzać stanowczo; twierdzić lub utrzymywać, że coś jest prawdą
tvir'tinti
Wymowa
Etymologia
Pochodzi od litewskiego tvirtas („mocny, silny, solidny”) z formantem czasownikowym przyczynowym -inti.
Przykłady
Negalima tvirtinti, kad tai tiesa.
Ne'galima tvir'tinti, kad tai 'tiesa.
Nie można twierdzić, że to prawda.
Jis nenorėjo tvirtinti to, ko nežinojo.
Jis neno'rėjo tvir'tinti to, ko neži'nojo.
Nie chciał twierdzić czegoś, czego nie wiedział.
Kolokacje
Wygenerowane przez AI