1
rzeczownik[U]
upór lub obstinacja; odmowa zmiany własnej opinii, decyzji lub zachowania mimo powodów, by to zrobić
užsispyrímas
Wymowa
Etymologia
Derived from Lithuanian užsispirti ‘to be stubborn, to insist on one’s own way’ plus the nominal suffix -imas.
Przykłady
Jo užsispyrimas kartais trukdo susitarti.
Jó užsispyrímas kartáis trúkdo susitárti.
Jego upór czasami utrudnia dojście do porozumienia.
Užsispyrimas neleido jai pripažinti klaidos.
Užsispyrímas neléido jái pripažínti klaidós.
Upór nie pozwolił jej przyznać się do błędu.
Kolokacje
Wygenerowane przez AI