1
czasownik[I]
pukać lub stukać w drzwi, okno albo inną powierzchnię
klóppen
Wymowa
Etymologia
Od średniodolnoniemieckiego cloppen, spokrewnionego z niemieckim klopfen; ostatecznie naśladownicze odgłos pukan ia.
Przykłady
Je moet kloppen voordat je binnenkomt.
Je móet klóppen voordát je bínnenkomt.
Musisz zapukać, zanim wejdziesz.
Er werd hard op het raam geklopt.
Er wérd hárd op het ráam geklópt.
Ktoś głośno zapukał w okno.
Synonimy
Kolokacje
Wygenerowane przez AI