Przeglądaj słownictwo Tadżycki

аз

/az/

z

Przyimek oznaczający początek, źródło lub oddzielenie.

ба

/ba/

Пешоянде, ки самт ё мақсади амалро нишон медиҳад.

бад

/bad/

Дорои сифатҳои нописанд; нохуб; зараровар.

барои

/baˈroj/

Пешоянде, ки мақсад, сабаб ё нафъи касеро ифода мекунад.

бача

/baˈt͡ʃa/

Кӯдак; писари хурдсол; фарзанд.

баъд

/baʔd/

Пас аз чизе ё вақте; сонитар.

бе

/be/

Пешоянде, ки набудан ё аз даст додани чизеро мефаҳмонад.

бисёр

/biˈsjor/

Ба миқдори зиёд; хеле; дараҷаи баландро ифода мекунад.

бо

/bo/

Пешоянде, ки ҳамроҳӣ, восита ё усули иҷрои амалро мефаҳмонад.

боз

/boz/

Такрори амал; дигар бор; ҳамчунин.

буд

/bud/

Шакли гузаштаи феъли «будан»; вуҷуд доштан ё дар ҳолате қарор доштан дар замони гузашта.

будан

/buˈdan/

Феъли асосие, ки вуҷуд доштан, дар ҳолате қарор доштан ё пайвасткунандаи хабарро ифода мекунад.

ва

/va/

Пайвандаки пайвасткунандае, ки калимаҳо, ибораҳо ё ҷумлаҳоро ба ҳам мепайвандад.

вақт

/vaqt/

Муддате, ки ҳодисаҳо дар он рӯй медиҳанд; замон.

гап

/ɡap/

Сухан, гуфтугӯ ё калом; фикре, ки ба забон оварда мешавад.

гирифтан

/ɡirifˈtan/

Ба даст овардан ё ба даст гирифтани чизе; қабул кардан.

гуфтан

/ɡufˈtan/

Бо забон баён кардани фикр ё сухан; ба забон овардани чизе.

дар

/dar/

Пешоянде, ки ҷой ё вақти воқеъ шудани чизеро мефаҳмонад.

даст

/dast/

Узви болоии бадан аз китф то ангуштон, ки барои кор ва гирифтан хизмат мекунад.

дасти

/dasˈti/

Узви бадан, ки барои гирифтан ва кор кардан истифода мешавад — шакли изофии «даст».

дигар

/diˈɡar/

Чизи ё каси ғайр аз ин; фарқкунанда аз ин.

дидан

/diˈdan/

Бо чашм дарк кардан ё мушоҳида кардани чизе.

дил

/dil/

Узви ба хунгардиш масъул дар бадан; ҳамчунин макони ҳиссиёт ва муҳаббат.

дирӯз

/diˈrɵz/

Рӯзи пеш аз имрӯз.

додан

/doˈdan/

Чизеро ба ихтиёри каси дигар супоридан; бахшидан.

донистан

/doнисˈtan/

Дар зеҳн доштани маълумот ё огоҳӣ дар бораи чизе; шинохтан.

доштан

/doʃˈtan/

Соҳиб будан ба чизе; дар ихтиёр доштан.

духтар

/duxˈtar/

Фарзанди ҷинси занона; ҳамчунин зани ҷавони ноаҳл.

дӯст

/dɵst/

Касе, ки бо ӯ муносибати наздик ва самимӣ дорӣ; рафиқ.

дӯст доштан

/dɵst doʃˈtan/

Ба касе ё чизе меҳру муҳаббат доштан; писандидан.

забон

/zaˈbon/

Воситаи муоширати одамон; ҳамчунин узви даҳон барои чашидан ва сухан гуфтан.

зан

/zan/

Шахси ҷинси занона; ҳамчунин ҳамсари мард.

зебо

/zeˈbo/

Дорои ҳусну ҷамол; чашмнавоз ва дилрабо.

имрӯз

/imˈrɵz/

Дар рӯзи ҳозира; ҳамин рӯз.

ин

/in/

Ҷонишини ишоратие, ки ба чизу шахси наздик ишора мекунад.

кай

/kaj/

Калимаи саволӣ барои пурсидан дар бораи вақт.

калон

/kaˈlon/

Дорои андозаи бузург; аз миқдори муқаррарӣ зиёд.

кам

/kam/

Ба миқдори андак; на бисёр.

кардан

/karˈdan/

Иҷро кардан ё анҷом додани коре; феъли ёвари серистеъмол.

ки

/ki/

Пайвандаки тобеъкунандае, ки ҷумлаҳои пайравро ба ҷумлаи асосӣ мепайвандад.

китоб

/kiˈtob/

Маҷмӯаи вараҳои чопӣ ё дастнавис, ки барои хондан гирд оварда шудаанд.

кор

/kor/

Фаъолияте, ки барои ба даст овардани натиҷа ё маош иҷро мешавад; меҳнат.

куҷо

/kuˈd͡ʒo/

Калимаи саволӣ барои пурсидан дар бораи ҷой ё макон.

кӣ

/ki/

Ҷонишини саволӣ барои пурсидан дар бораи шахс.

мактаб

/makˈtab/

Муассисае, ки дар он кӯдакон таҳсил мекунанд.

ман

/man/

Ҷонишини шахси якуми танҳо, ки гӯянда худро ифода мекунад.

мард

/mard/

Шахси ҷинси мардона; ҳамчунин рамзи ҷасорат ва мардонагӣ.

мо

/mo/

Ҷонишини шахси якуми ҷамъ, ки гӯяндаро бо дигарон якҷоя ифода мекунад.

модар

/moˈdar/

Зане, ки фарзанд таваллуд кардааст; волидаи зан.

мондан

/monˈdan/

Дар ҷое боқӣ мондан ё чизеро дар ҷое гузоштан.