Загрузка...
100 слов найдено
af
/aːv/
от
aftur
/ˈaftʏr/
atviksorð sem táknar á ný, í annað sinn, eða til baka.
allt
/al̥t/
óákveðið fornafn í hvorugkyni sem táknar heild eða hvert einasta atriði.
alltaf
/ˈal̥taf/
atviksorð sem táknar á öllum tímum, án undantekninga.
annar
/ˈanːar/
óákveðið fornafn sem táknar hinn af tveimur eða einhvern annan en þann sem nefndur var.
að
/að/
samtenging sem stýrir aukasetningu eða nafnhætti sagnar.
aðeins
/ˈaːðeins/
только
bara
/ˈpaːra/
atviksorð sem táknar einungis eða ekkert annað en; algengt í talmáli.
barn
/patn̥/
ребёнок
dagur
/ˈtaːɣʏr/
tímabil frá miðnætti til miðnættis, eða bjartur hluti sólarhringsins.
eftir
/ˈɛftɪr/
forsetning sem táknar tíma á eftir einhverju eða höfund verks.
eiga
/ˈeiːja/
að hafa eignarrétt á einhverju eða vera skyldur til einhvers.
einn
/eitn̥/
один
ekki
/ˈɛhcɪ/
neitunaratviksorð sem afneitar sögn eða fullyrðingu.
en
/ɛːn/
но
er
/ɛːr/
3. persóna eintölu í nútíð af sögninni „vera“; táknar tilvist eða eiginleika.
eða
/ˈɛːða/
samtenging sem táknar val milli tveggja eða fleiri kosta.
fara
/ˈfaːra/
að hreyfast frá einum stað til annars, að leggja af stað.
fyrir
/ˈfɪːrɪr/
forsetning sem táknar tilgang, framan við eitthvað eða í þágu einhvers.
gaman
/ˈkaːman/
ánægja eða skemmtun; oft í orðasambandi eins og „það er gaman“.
gera
/ˈcɛːra/
að framkvæma verk, búa til eða valda einhverju.
geta
/ˈcɛːta/
að vera fær um að gera eitthvað; hafa getu eða möguleika.
gott
/kɔht/
hvorugkynsmynd lýsingarorðsins „góður“; sem er af góðum gæðum eða ánægjulegt.
góður
/ˈkouːðʏr/
sem hefur góða eiginleika, er af háum gæðum eða vænn í lund.
hafa
/ˈhaːva/
að eiga eitthvað, halda á eða búa yfir einhverju; einnig hjálparsögn í núliðinni tíð.
hann
/hanː/
persónufornafn í 3. persónu eintölu karlkyns sem vísar til karlmanns eða karlkyns orðs.
heima
/ˈheiːma/
atviksorð sem táknar að vera á heimili sínu eða staddur í heimahúsi.
heita
/ˈheiːta/
að bera tiltekið nafn.
hjá
/çauː/
forsetning sem táknar að vera hjá eða í nálægð einhvers, oft persónu.
hvað
/kvað/
spurnarfornafn sem spyr um hlut, efni eða atburð.
hvaða
/ˈkvaːða/
spurnarfornafn sem spyr um hvaða tegund eða hvern af mörgum kostum.
hver
/kvɛːr/
кто
hvernig
/ˈkvɛtnɪɣ/
spurnaratviksorð sem spyr um hátt eða aðferð.
hér
/hjɛːr/
atviksorð sem táknar á þessum stað, nálægt þeim sem talar.
hún
/huːn/
persónufornafn í 3. persónu eintölu kvenkyns sem vísar til konu eða kvenkyns orðs.
hús
/huːs/
дом
já
/jauː/
játunarorð sem lýsir samþykki eða jákvæðu svari.
kannski
/ˈkʰansciː/
atviksorð sem lýsir óvissu eða möguleika, ef til vill.
koma
/ˈkʰɔːma/
að nálgast eða komast á þann stað þar sem talandinn er.
kona
/ˈkʰɔːna/
женщина
kvöld
/kvœlt/
síðasti hluti dagsins, þegar tekur að dimma en fyrir nótt.
land
/lant/
afmarkað svæði jarðar með sjálfstæðri stjórn; einnig þurrlendi.
líf
/liːv/
жизнь
líka
/ˈliːka/
atviksorð sem táknar að eitthvað gildi einnig eða jafnframt.
lítill
/ˈliːtɪtl̥/
sem er smár að stærð eða umfangi.
maður
/ˈmaːðʏr/
mannvera; oft notað um karlmann eða sem óákveðið fornafn um fólk almennt.
með
/mɛːð/
forsetning sem táknar samveru, fylgd eða áhald sem notað er.
mig
/mɪːɣ/
þolfall af persónufornafninu „ég“.
mikill
/ˈmɪːcɪtl̥/
большой
mikið
/ˈmɪːcɪð/
много
minn
/mɪnː/
eignarfornafn í 1. persónu eintölu karlkyns sem táknar eign þess sem talar.
mjög
/mjœːɣ/
atviksorð sem styrkir merkingu lýsingarorðs eða atviksorðs, í miklum mæli.
morgunn
/ˈmɔrɣʏnː/
fyrsti hluti dagsins eftir að birtir; tíminn frá sólarupprás fram til hádegis.
mér
/mjɛːr/
þágufall af persónufornafninu „ég“.
nei
/neiː/
neitunarorð sem lýsir höfnun eða neikvæðu svari.
nótt
/nouht/
ночь
nú
/nuː/
atviksorð sem táknar þennan tíma, á þessari stundu.
nýr
/niːr/
sem er nýlega til orðinn, ekki gamall eða notaður áður.
og
/ɔːɣ/
samtenging sem tengir saman orð, orðasambönd eða setningar sem eru jafngildar.
okkur
/ˈɔhkʏr/
þolfall og þágufall af persónufornafninu „við“.
segja
/ˈsɛiːja/
að tjá eitthvað með orðum, koma boðum á framfæri.
sem
/sɛːm/
который
sig
/sɪːɣ/
себя
sinn
/sɪnː/
afturbeygt eignarfornafn í 3. persónu sem vísar til geranda setningarinnar.
sjá
/sjauː/
að skynja með augunum, greina eitthvað með sjóninni.
stór
/stouːr/
sem er mikill að stærð eða umfangi.
svo
/svɔː/
atviksorð sem táknar á þennan hátt, því næst eða í svo miklum mæli.
taka
/ˈtʰaːka/
að grípa eða ná í eitthvað með höndum, eða veita einhverju viðtöku.
til
/tʰɪːl/
к
tveir
/tveiːr/
töluorðið sem táknar tvennt, númer 2.
tími
/ˈtʰiːmɪ/
framvinda atburða; tímabil eða kennslustund.
um
/ʏːm/
forsetning sem táknar efni umfjöllunar eða hreyfingu um svæði.
var
/vaːr/
1. og 3. persóna eintölu í þátíð af sögninni „vera“.
vatn
/vaʰtn̥/
tær, litlaus vökvi sem lífverur þurfa; einnig stöðuvatn.
vel
/vɛːl/
atviksorð sem táknar að eitthvað sé gert á góðan eða heppilegan hátt.
vera
/ˈvɛːra/
að vera til, að finnast á tilteknum stað eða að hafa tiltekinn eiginleika.
verða
/ˈvɛrða/
að breytast í eitthvað, taka á sig nýtt ástand eða vera skylt að gera.
vilja
/ˈvɪːlja/
að langa til einhvers, hafa löngun eða ásetning.
vinur
/ˈvɪːnʏr/
друг
vita
/ˈvɪːta/
að hafa vitneskju um eitthvað, þekkja staðreynd.
við
/vɪːð/
мы
yfir
/ˈɪːvɪr/
forsetning sem táknar að vera ofar einhverju eða hreyfingu þvert yfir.
á
/auː/
forsetning sem táknar að eitthvað sé ofan á fleti eða á tilteknum stað.
ár
/auːr/
год
ég
/jɛːɣ/
я
í
/iː/
в
úr
/uːr/
из
þar
/θaːr/
atviksorð sem táknar á þeim stað, fjær þeim sem talar.
þau
/θœyː/
persónufornafn í 3. persónu fleirtölu hvorugkyns, notað um blandaðan hóp fólks.
það
/θaːð/
persónufornafn í hvorugkyni eintölu sem vísar til hlutar eða óákveðins efnis.
þegar
/ˈθɛːɣar/
когда
þeir
/θeiːr/
они
þessi
/ˈθɛsːɪ/
ábendingarfornafn sem vísar til einhvers sem er nálægt í rúmi eða tíma.
þig
/θɪːɣ/
þolfall af persónufornafninu „þú“.
þinn
/θɪnː/
eignarfornafn í 2. persónu eintölu sem táknar eign viðmælanda.
þið
/θɪːð/
persónufornafn í 2. persónu fleirtölu sem vísar til margra sem ávarpaðir eru.
þurfa
/ˈθʏrva/
að hafa þörf fyrir eitthvað eða vera nauðsynlegt að gera.
því
/θviː/
samtenging sem gefur ástæðu eða orsök, oft í „því að“.
þá
/θauː/
atviksorð sem vísar til liðins eða komandi tíma, á þeim tíma.
þú
/θuː/
ты
af
/aːv/
от
предлог, обозначающий происхождение, причину или часть чего-либо.
aftur
/ˈaftʏr/
atviksorð sem táknar á ný, í annað sinn, eða til baka.
allt
/al̥t/
óákveðið fornafn í hvorugkyni sem táknar heild eða hvert einasta atriði.
alltaf
/ˈal̥taf/
atviksorð sem táknar á öllum tímum, án undantekninga.
annar
/ˈanːar/
óákveðið fornafn sem táknar hinn af tveimur eða einhvern annan en þann sem nefndur var.
að
/að/
samtenging sem stýrir aukasetningu eða nafnhætti sagnar.
aðeins
/ˈaːðeins/
только
наречие, обозначающее «только», «не более чем» или «немного».
bara
/ˈpaːra/
atviksorð sem táknar einungis eða ekkert annað en; algengt í talmáli.
barn
/patn̥/
ребёнок
человеческое дитя, которое ещё не является взрослым.
dagur
/ˈtaːɣʏr/
tímabil frá miðnætti til miðnættis, eða bjartur hluti sólarhringsins.
eftir
/ˈɛftɪr/
forsetning sem táknar tíma á eftir einhverju eða höfund verks.
eiga
/ˈeiːja/
að hafa eignarrétt á einhverju eða vera skyldur til einhvers.
einn
/eitn̥/
один
числительное, обозначающее единицу, номер 1.
ekki
/ˈɛhcɪ/
neitunaratviksorð sem afneitar sögn eða fullyrðingu.
en
/ɛːn/
но
сочинительный союз, обозначающий противопоставление или контраст между двумя частями.
er
/ɛːr/
3. persóna eintölu í nútíð af sögninni „vera“; táknar tilvist eða eiginleika.
eða
/ˈɛːða/
samtenging sem táknar val milli tveggja eða fleiri kosta.
fara
/ˈfaːra/
að hreyfast frá einum stað til annars, að leggja af stað.
fyrir
/ˈfɪːrɪr/
forsetning sem táknar tilgang, framan við eitthvað eða í þágu einhvers.
gaman
/ˈkaːman/
ánægja eða skemmtun; oft í orðasambandi eins og „það er gaman“.
gera
/ˈcɛːra/
að framkvæma verk, búa til eða valda einhverju.
geta
/ˈcɛːta/
að vera fær um að gera eitthvað; hafa getu eða möguleika.
gott
/kɔht/
hvorugkynsmynd lýsingarorðsins „góður“; sem er af góðum gæðum eða ánægjulegt.
góður
/ˈkouːðʏr/
sem hefur góða eiginleika, er af háum gæðum eða vænn í lund.
hafa
/ˈhaːva/
að eiga eitthvað, halda á eða búa yfir einhverju; einnig hjálparsögn í núliðinni tíð.
hann
/hanː/
persónufornafn í 3. persónu eintölu karlkyns sem vísar til karlmanns eða karlkyns orðs.
heima
/ˈheiːma/
atviksorð sem táknar að vera á heimili sínu eða staddur í heimahúsi.
heita
/ˈheiːta/
að bera tiltekið nafn.
hjá
/çauː/
forsetning sem táknar að vera hjá eða í nálægð einhvers, oft persónu.
hvað
/kvað/
spurnarfornafn sem spyr um hlut, efni eða atburð.
hvaða
/ˈkvaːða/
spurnarfornafn sem spyr um hvaða tegund eða hvern af mörgum kostum.
hver
/kvɛːr/
кто
вопросительное местоимение, спрашивающее о лице или человеке из группы.
hvernig
/ˈkvɛtnɪɣ/
spurnaratviksorð sem spyr um hátt eða aðferð.
hér
/hjɛːr/
atviksorð sem táknar á þessum stað, nálægt þeim sem talar.
hún
/huːn/
persónufornafn í 3. persónu eintölu kvenkyns sem vísar til konu eða kvenkyns orðs.
hús
/huːs/
дом
здание, в котором люди живут или которое используют.
já
/jauː/
játunarorð sem lýsir samþykki eða jákvæðu svari.
kannski
/ˈkʰansciː/
atviksorð sem lýsir óvissu eða möguleika, ef til vill.
koma
/ˈkʰɔːma/
að nálgast eða komast á þann stað þar sem talandinn er.
kona
/ˈkʰɔːna/
женщина
взрослое человеческое существо женского пола; также жена.
kvöld
/kvœlt/
síðasti hluti dagsins, þegar tekur að dimma en fyrir nótt.
land
/lant/
afmarkað svæði jarðar með sjálfstæðri stjórn; einnig þurrlendi.
líf
/liːv/
жизнь
состояние быть живым; существование живого организма от рождения до смерти.
líka
/ˈliːka/
atviksorð sem táknar að eitthvað gildi einnig eða jafnframt.
lítill
/ˈliːtɪtl̥/
sem er smár að stærð eða umfangi.
maður
/ˈmaːðʏr/
mannvera; oft notað um karlmann eða sem óákveðið fornafn um fólk almennt.
með
/mɛːð/
forsetning sem táknar samveru, fylgd eða áhald sem notað er.
mig
/mɪːɣ/
þolfall af persónufornafninu „ég“.
mikill
/ˈmɪːcɪtl̥/
большой
который является большим, обширным или в большом количестве.
mikið
/ˈmɪːcɪð/
много
наречие или прилагательное, обозначающее большое количество или высокую степень.
minn
/mɪnː/
eignarfornafn í 1. persónu eintölu karlkyns sem táknar eign þess sem talar.
mjög
/mjœːɣ/
atviksorð sem styrkir merkingu lýsingarorðs eða atviksorðs, í miklum mæli.
morgunn
/ˈmɔrɣʏnː/
fyrsti hluti dagsins eftir að birtir; tíminn frá sólarupprás fram til hádegis.
mér
/mjɛːr/
þágufall af persónufornafninu „ég“.
nei
/neiː/
neitunarorð sem lýsir höfnun eða neikvæðu svari.
nótt
/nouht/
ночь
тёмная часть суток, с вечера до утра.
nú
/nuː/
atviksorð sem táknar þennan tíma, á þessari stundu.
nýr
/niːr/
sem er nýlega til orðinn, ekki gamall eða notaður áður.
og
/ɔːɣ/
samtenging sem tengir saman orð, orðasambönd eða setningar sem eru jafngildar.
okkur
/ˈɔhkʏr/
þolfall og þágufall af persónufornafninu „við“.
segja
/ˈsɛiːja/
að tjá eitthvað með orðum, koma boðum á framfæri.
sem
/sɛːm/
который
относительное местоимение, связывающее придаточное определительное предложение с предшествительным существительным.
sig
/sɪːɣ/
себя
возвратное местоимение 3-го лица, отсылающее обратно к деятелю предложения
sinn
/sɪnː/
afturbeygt eignarfornafn í 3. persónu sem vísar til geranda setningarinnar.
sjá
/sjauː/
að skynja með augunum, greina eitthvað með sjóninni.
stór
/stouːr/
sem er mikill að stærð eða umfangi.
svo
/svɔː/
atviksorð sem táknar á þennan hátt, því næst eða í svo miklum mæli.
taka
/ˈtʰaːka/
að grípa eða ná í eitthvað með höndum, eða veita einhverju viðtöku.
til
/tʰɪːl/
к
предлог, обозначающий направление к чему-либо или цель.
tveir
/tveiːr/
töluorðið sem táknar tvennt, númer 2.
tími
/ˈtʰiːmɪ/
framvinda atburða; tímabil eða kennslustund.
um
/ʏːm/
forsetning sem táknar efni umfjöllunar eða hreyfingu um svæði.
var
/vaːr/
1. og 3. persóna eintölu í þátíð af sögninni „vera“.
vatn
/vaʰtn̥/
tær, litlaus vökvi sem lífverur þurfa; einnig stöðuvatn.
vel
/vɛːl/
atviksorð sem táknar að eitthvað sé gert á góðan eða heppilegan hátt.
vera
/ˈvɛːra/
að vera til, að finnast á tilteknum stað eða að hafa tiltekinn eiginleika.
verða
/ˈvɛrða/
að breytast í eitthvað, taka á sig nýtt ástand eða vera skylt að gera.
vilja
/ˈvɪːlja/
að langa til einhvers, hafa löngun eða ásetning.
vinur
/ˈvɪːnʏr/
друг
человек, которого кто-либо хорошо знает и любит; друг, товарищ.
vita
/ˈvɪːta/
að hafa vitneskju um eitthvað, þekkja staðreynd.
við
/vɪːð/
мы
личное местоимение 1-го лица множественного числа, обозначающее говорящего и других.
yfir
/ˈɪːvɪr/
forsetning sem táknar að vera ofar einhverju eða hreyfingu þvert yfir.
á
/auː/
forsetning sem táknar að eitthvað sé ofan á fleti eða á tilteknum stað.
ár
/auːr/
год
период, соответствующий одному обороту Земли вокруг Солнца; двенадцать месяцев
ég
/jɛːɣ/
я
личное местоимение 1-го лица единственного числа, употребляемое говорящим для обозначения самого себя.
í
/iː/
в
предлог, обозначающий нахождение внутри чего-либо или движение внутрь чего-либо.
úr
/uːr/
из
предлог, обозначающий, что что-то выходит изнутри чего-то или сделано из какого-либо материала.
þar
/θaːr/
atviksorð sem táknar á þeim stað, fjær þeim sem talar.
þau
/θœyː/
persónufornafn í 3. persónu fleirtölu hvorugkyns, notað um blandaðan hóp fólks.
það
/θaːð/
persónufornafn í hvorugkyni eintölu sem vísar til hlutar eða óákveðins efnis.
þegar
/ˈθɛːɣar/
когда
союз, обозначающий время, когда происходит что-либо.
þeir
/θeiːr/
они
личное местоимение 3-го лица множественного числа мужского рода, обозначающее группу мужчин или слова мужского рода.
þessi
/ˈθɛsːɪ/
ábendingarfornafn sem vísar til einhvers sem er nálægt í rúmi eða tíma.
þig
/θɪːɣ/
þolfall af persónufornafninu „þú“.
þinn
/θɪnː/
eignarfornafn í 2. persónu eintölu sem táknar eign viðmælanda.
þið
/θɪːð/
persónufornafn í 2. persónu fleirtölu sem vísar til margra sem ávarpaðir eru.
þurfa
/ˈθʏrva/
að hafa þörf fyrir eitthvað eða vera nauðsynlegt að gera.
því
/θviː/
samtenging sem gefur ástæðu eða orsök, oft í „því að“.
þá
/θauː/
atviksorð sem vísar til liðins eða komandi tíma, á þeim tíma.
þú
/θuː/
ты
личное местоимение 2-го лица единственного числа, обозначающее того, к кому обращаются.